Vette vrijdag op de Zwarte Cross

LICHTENVOORDE - Wat gebeurt er als je een verslaggever en een fotograaf onafhankelijk van elkaar de wei in stuurt? Dan kom je alsnog oren, ogen en alle andere zintuigen tekort om vast te leggen wat de Zwarte Cross te bieden heeft. Zowel Rick den Besten (hoofdredacteur Kontakt Mediapartners - regio Alblasserwaard) als onze eigen verslaggever Henri Bruntink bezochten het festival voor het eerst.

Tekst: Henri Bruntink
Foto’s: Rick den Besten

De vrijdag van de Zwarte Cross is volgens velen altijd de dag waarop het mega-festival pas echt op stoom komt. Alle registers open, medewerkers op elkaar ingespeeld, veel dagkaarten verkocht en dus veel volk op de been. En vooral: veel sfeer. Dit keer helaas ook een nare dissonant in de vorm van een ongeluk.

Voor uw verslaggever is het de eerste Zwarte Cross. De superlatieven die je vaak hoort over de omvang van het terrein en de veelzijdigheid van het programma blijken niet eens heel erg overdreven. Rook uit de stappenteller! Dat heeft ook te maken met de onrust die zich van je meester maakt als je wordt losgelaten op het immense festivalterrein. De Zwarte Cross voelt als mega-platenwinkel waar je als muziekliefhebber heel hebberig wordt. Het verschil is dat je de platenhoezen niet rustig in een bak kunt doorbladeren, maar dat er tussen al dat moois steeds vele meters liggen.

Nieuwe namen
Wat ga je bekijken en beluisteren? Dat waarvan je al weet dat het goed is? Of juist al die nieuwe namen die zo nieuwsgierig maken? Zoveel mogelijk van allebei dan maar. En dan word je onderweg ook nog eens afgeleid door allerlei zaken die niks met muziek te maken hebben maar die schreeuwen om aandacht. Kermis, cross, theater en dat heerlijke stadsplein. Met gaycafé De Kast. Subtitel: ’Kom eruit!’ Met een open-podium en natuurlijk dat Oosterse eethuis ‘Wa haj? Wa moj?’

Muzikaal was The Bayou misschien wel het meest interessant, maar dat is uiteraard ook een kwestie van smaak. Op de podia The Distillery en Roadhouse was het deze vrijdag voor de liefhebbers van Americana in ieder geval smullen met onder meer Erik Neimeijer en de Amerikaan Bob Wayne, van het type ruwe bolster, blanke pit. Maar ook fijne verrassingen in de vorm van de jonge honden van The Mocks en de aangenaam rockende Black Djangos. En in de naastgelegen schuur met de naam Roadhouse (‘barn to be wild’) maakte de uit de VS overgevlogen Kate Clover indruk. Punk is nog altijd lekker als het door goede muzikanten wordt gespeeld. En Kate Clover doet qua uitstraling wel wat denken aan Debbie Harry (Blondie) maar dan zonder de (te) gepolijste randjes.

Snelle en Bauke
Elders was er veel belangstelling voor de immer sympathieke Snelle en natuurlijk de inmiddels overbekende ‘Bauke die Elvis doet en dat goed doet’. Het publiek voor het hoofdpodium werd een stuk jonger en vrouwelijker toen Antoon zijn opwachting maakte. En toen het begon te schemeren gingen de spots vol aan voor The Eagles of Death Metal. Die moesten dan wel weer concurreren met De Heinoos die in de megatent nog maar eens aan flink het høken sloegen. Dat repertoire gaat er bij een groot deel van het Zwarte Cross-publiek nog altijd in als Grolsch bier.

Goed toeven was het ook op het reggaeplein, waar onder meer de fijne band Roots Rising was te horen. Reggae met vette blazers: altijd fijn! In de vroege avond ontstond een spontaan feestje door toedoen van het Friese dweilorkest de Feintsjes. De leden van dat orkest hoorden zelfs een welgemeend ‘we want more’ scanderen. Een deel van de toehoorders was kort daarvoor al lekker opgezweept door The Wetnecks (VS) op het Nozem 2-takt Terras. Onvervalste hillbilly-hoempa van een band waarbij je elk moment Shane MacGowan van The Pogues op het podium verwacht. Dat soort koppen zeg maar.

Undercover
Ach, het is teveel! Maar het Undercover-podium mag niet onvermeld blijven. Dat is een mooi concept. Geef een stel door de wol geverfde muzikanten de opdracht om samen een set met repertoire van een bekende band of artiest in elkaar te knutselen. Dat werkt. Ze leggen er eer in en of het nu gaat om Tom Petty, Electric Light Orchestra of Bruce Springsteen is, het staat gewoon. Leuk voor de muzikanten en het beroemde feest der herkenning voor het publiek.

Een vette vrijdag was ‘t…