Eeuwfeest IJsclub Varsseveld met ijspret en Erepenning
CultuurAls er geschaatst kon worden dan hing hij de vlag uit in het dorp en wist iedereen wat dat betekende
VARSSEVELD – IJsclub Varsseveld bestaat honderd jaar. Vrijdag 19 januari was het exact een eeuw geleden dat de vereniging werd opgericht. Dat werd gevierd met een receptie bij Café ’t Veertje, een bijeenkomst voor leden en sponsoren. Wethouder Ria Ankersmit was namens de gemeente aanwezig om een Koninklijke Erepenning uit te reiken. Al met al is het een bijzonder heuglijke maand voor de IJsclub, twee weken geleden kon er voor het eerst sinds vier jaar weer geschaatst worden op de eigen natuurbaan aan de Veenweg.
Door Reinier Kroesen
Op een koude wintermiddag heb ik afgesproken met Bennie Leneman (techniek), ijsmeester Dick van Herwaarden, Harry Nijland (secretariaat) en Adolf Rusink. Adolf is 76 en de nestor van het gezelschap, Hij zit al 55 jaar in het bestuur, waarvan twintig jaar als voorzitter. Als ik binnenkom in het clubhuis staan de koffiekopjes al op de tafel, terwijl ondertussen de electrische aggregaatkachel op volle kracht in mijn rug loeit. Tijdens het gesprek werp ik regelmatig een blik naar buiten, naar de met hoge bomen omzoomde klassieke ijsbaan. Een echt hollands wintertafereel, al kan er op dat moment al niet meer geschaatst worden.
Harry: “Die receptie is onze enige activiteit ter gelegenheid van ons jubileum. We zijn natuurlijk geen vereniging als het mannenkoor of de voetbalclub waarvan leden elke week bij elkaar komen. In totaal hebben we naar 265 adressen een uitnodigingsmail gestuurd. Vaak zijn dan verschillende leden van die gezinnen nog weer lid. Er zitten ook steunende leden bij.”
Vlag
Dick: “Vorige week donderdag kon eindelijk weer de schaatsbaan open, al was het maar voor één dag. Daar kwamen een paar honderd mensen op af. Ook opvallend veel jongeren, met goed materieel. Het schaatsen blijft leven, bij alle genaraties. De volgende dag was ik weer vroeg aanwezig, maar toen was het ijs al weer minder. Het was gewoon een doordeweekse dag, sommigen hadden een paar uur vrij genomen van hun werk om naar de ijsbaan te gaan. In een strak schema staat precies vermeld wie er op het moment dat de baan open gaat aanwezig moet zijn. In totaal hebben we 17 bestuursleden: iedereen weet precies wat die doen moet. Op 11 januari hebben we pas ‘s ochtends om 10.45 uur besloten open te gaan, aan het begin van de middag kwamen de eersten al binnendruppelen. Dan moet je gelijk een EHBO-voorziening hebben en ‘koek en zopie’ kunnen verkopen. Tegelijkertijd plaatst iemand weer berichten op Facebook, een ander regelt de muziekinstallatie. Binnen twee uur kunnen we startklaar zijn. Ik zit sinds 1977 in het bestuur en toen was Pieter Duitshof van het café nog eigenaar van deze grond. Als er geschaatst kon worden dan hing hij de vlag uit in het dorp en wist iedereen wat dat betekende.”
Berkel
De ondergrond van de baan is een weiland, dat tegenwoordig eigendom is van de IJsclub en is ondergebracht in een stichting. Een boer huurt het terrein, maar moet wel zorgen dat het tussen 1 december en 1 maart vrij is. Techiekman Bennie Leneman: “Vanuit de naastgelegen Berkel zetten we het terrein onder water, vaak proberen we daar op die eerste decemberdag al mee te starten. Daar zit een pompvoorziening tussen die het waterniveau op peil houdt. Van het Waterschap is er toestemming om water te onttrekken aan de beek. Hier is voor het laatst geschaatst in 2019. Daarna kwam de coronaperiode. Vorig jaar vroor het ook even, maar toen was de waterstand in de Berkel te laag om water op de baan te kunnen pompen. Vorig jaar stond er eigenlijk helemaal geen water in, toen ‘joegen’ ze daar met crossmotoren doorheen! Grondwater oppompen heeft hier geen zin omdat daar roodblik in zit.”
1924
Om te bewijzen dat de IJsclub ook daadwerkelijk 100 jaar bestaat komt Adolf Rusink met een document aanzetten. “Kijk, hier staat het, opgericht op 19 januari 1924 door G.Th. Becking. In het archief zitten nog allerlei verslagen van vergaderingen uit die tijd. De ijsbaan was altijd op dezelfde plek. Ik weet nog dat het terrein in vroeger tijden soms nog niet gereed was om onder water te zetten. Pieter Duitshof lag hier dan op zijn knieën de knollen uit de grond te trekken. Of dan was er een jaar mais verbouwd en stonden de stoppels er nog. In het verleden kon je natuurlijk wel vaker een week schaatsen, en als daar dan een weekend in zat was dat voor ons gunstig, ook qua inkomsten. Ik heb daar ooit een quad voor aangeschaft, die nog altijd in het materiaalhok staat. We hebben een tank om water om te warmen. Sindsdien kunnen we dweilen met ‘heit water’, en dan met een stuk vloerkleed achter de quad er achteraan. De laatste periode komt het vaker voor dat we twee, drie jaar achter elkaar niet kunnen schaatsen. In 2008 hebben we dit honk gebouwd, mensen verklaarden ons voor gek, zeiden dat er toch geen strenge winters meer waren. Ze kregen ongelijk, in de winter die daarop volgde konden we op 21 dagen schaatsen. En een prachtig omzet: we hadden dit keetje er al weer uit!”
Toekomst
Harry over de toekomst: “Misschien moeten we ooit naar een andere plek, een vaste ondergrond zoals bijvoorbeeld een skeelerbaan die je onder kunt laten lopen. Hier krijgen we dat niet rond met de gemeente. Maar, moet je dat willen? Verhuizen? Dit heeft wel meer charme, die afhankelijkheid van het weer. Als het vijf dagen een graad of zeven vriest kun je hier al schaatsen. Vorig jaar hebben we als IJsclub de Nieuwjaarsduik ingevoerd in de vijver bij ‘t Hofshuus, de start van een nieuwe traditie. Tijdens de kermisoptocht hebben we 1500 ijsjes uitgedeeld. Zo promoten we de IJsclub door het jaar heen. We zijn onlangs maar een halve dagen open geweest, maar het voelt hartstikke fijn dat het toch weer gelukt is. Zo houden we de moed erin!”
