‘Iedereen wil in De Kast, maar niemand wil er meer uit’

LICHTENVOORDE - Hèh!? Tien jaar alweer! Ja, echt! Time flies when you’re having fun. En in dit kleurrijke café weten ze wel hoe je een feestje moet bouwen. Al een decennium lang wordt er wat af gedanst en gesjanst in Gaycafé De Kast op de Zwarte Cross. Micha ‘Snorella’ Schneijderberg (46) uit Amsterdam is er bij vanaf het allereerste uur.

Door Kelly Heerink

Het podium was eerst onderdeel van De Kroegenstraat, maar sinds twee jaar is dat uitgebouwd naar een volledig stadsplein. Compleet met een McDonalds, Nozem tattooshop en verkoelende fontein. Maar de essentie van het gaycafé – dat ook een eigen backstage heeft - is hetzelfde gebleven. En juist daarom is deze ‘kroeg’ voor haar zo speciaal. “Het feit dat er een plek als deze is gecreëerd op het grootste festival van Nederland, is fantastisch”, vindt Snorella. “Waar iedereen mag zijn wie-ie is. En dat we met ons clubje, Flikker, de kans krijgen te kunnen en mogen doen wat we willen doen. Ook al hebben we én geen muzikaal talent… én doen we niet aan motorcross.”

Showpony
Wat ze dan wel doen? De showpony uithangen: met een hoop glitter, glamour, gezellige muziek, interactie met het publiek en stokpaardjes. Dat laten zien, is volgens de drag queen heel belangrijk. “Voordat De Kast er was deed ik dat ook in clubs als De Trut in Amsterdam en De Plak in Nijmegen. Zodoende kwam ik in contact met de organisatie van de Zwarte Cross.”

Ze vervolgt: “Want uit welke stad of dorp je ook komt en welke tradities je ook meekrijgt van je ouders – gays zijn er overal.” En daarvan is niet één hetzelfde. “Er zijn ook een hoop boeren, toch?”, legt Snorella uit waarna ze opsomt: “De Herenboer, de keuterboer en de visboer. Zo moet je de gayscene eigenlijk ook zien: ‘Links, rechts, flikker, pot…”

Hetero’s in De Kast
Betekent dat dan ook dat het publiek voornamelijk bestaat uit de LGBTQIA+-community? Zeker niet, integendeel. Een hoop heterobezoekers vindt de weg naar deze stage en vangt maar wat graag een glimp op van het spektakel dat zich daarachter afspeelt.”

En er zijn er genoeg die blijven hangen en er hartstikke goed gaan. De Kast is dan ook in de afgelopen tien jaar uit zijn voegen gebarsten. “Dat is het probleem, iedereen wil erin, maar niemand wil er meer uit.”

Homo’s kiek’n
Ze vervolgt: “Tuurlijk wordt er naar ons gekeken en gelachen; je hebt brommerskiek’n, maar ook homo’s kiek’n. En dat is prima. Iedereen is welkom en mag erom lachen. Dat is wat anders dan uitlachen.”
Juist het samenbrengen is iets waar de organisatie van het festival een ster in is. De Kast is daar slechts één van de vele voorbeelden van. “Van reggea tot metal en van gabbers tot theater.” De Zwarte Cross geeft een podium aan iedereen. Waar iedereen dan weer welkom is.

Coming-uit in De Kast
Zo zijn kinderen ook meer dan welkom in gaycafé De Kast. “We maakten mee dat kinderen aan de hand van papa of mama binnen kwamen. Zo ook een 15-jarige puber. Die gaven we een microfoon. Met trillende handjes werd dan na een wat aarzelen aan zowel de ouders, het publiek én ons verteld dat hij op jongens valt.” Snorella blikt met trots terug.

“En wat er toen gebeurde? Iedereen begon te klappen, juichen.” Dat is nog eens uit de kast komen: met een rechte rug, koppie omhoog en een flinke dosis zelfvertrouwen.
En dan is het volgens de ‘dragtivist’ de kunst om dat gevoel mee te nemen naar huis. “Naar je werk, naar de sportschool, de supermarkt, enzovoort.”

Snorella
Voor Micha was alter ego Snorella, ‘geboren in 2012’ ook helpend. “Ik hield altijd al van verkleden en entertainen als klein jochie. En zo zie ik drag queens ook: een verkleedpartij voor volwassen.” Toch is het meer dan dat. Achter het Snorellamasker durft-ie namelijk meer het achterste van de tong te laten zien. “Dat komt omdat ik dan Snorella ben, snap je.”

Jezelf kunnen en mogen zijn is vrijheid. En vrijheid is leven: Make schik, not war!

Het verschil met tien jaar terug? Snorella merkt dat de lockdown tijdens covid ervoor heeft gezorgd dat festivalbezoekers intenser genieten. “Want het kan zo maar ineens anders zijn.”

Over het antwoord op de vraag of ze nog wensen heeft hoeft Snorella niet lang na te denken. “Een balkonnetje aan de voorkant van De Kast, waar we kunnen zwaaien naar het publiek dat over Het Stadsplein loopt.”

Ach, vast niet teveel gevraagd toch? Niks is onmogelijk!