Nick verloor door tragedie zijn beide ouders: ‘Zij hebben zich machteloos gevoeld’

HENGELO - Ab en Geke Meenink uit Hengelo zoeken jarenlang naar hulp voor hun jongste zoon, die zwaar depressief is. Die hulp komt te laat. Op 21 oktober 2019 brengt de thuiswonende zoon (26) zijn beide ouders om het leven. Zijn broer Nick belandt in een vreselijke rollercoaster. Hij vertelt nu voor het eerst zijn verhaal, om zijn vader en moeder te eren.

Door Luuk Stam

‘Er is hier van alles aan de hand’, leest Nick op zijn telefoon, als hij zich deze vroege herfstochtend in 2019 thuis in Hengelo klaarmaakt voor een nieuwe werkweek. Het appje komt van een vriend, die dit bericht met foto doorgestuurd heeft gekregen van zijn broer. Die woont in de Julianalaan, vlakbij de inham waar het huis van de familie Meenink staat. Hier wonen de ouders van Nick, maar ook zijn broertje. Op de foto een zee van blauwe zwaailichten, één en al politie.

Nick schrikt zich rot, belt zijn ouders, geen van beide neemt op. De oudste zoon bedenkt zich geen moment, rent naar buiten en springt in de auto. Het is nog geen kilometer rijden, in no-time is hij er. De inham is afgezet met linten. Overal agenten. “Ik vroeg: is het bij nummer 16? De politie vroeg wie ik was. Ik noemde mijn naam. Toen vertelden ze het direct. Dan zakt de grond onder je voeten vandaan. Je weet het even niet meer, alles wordt leeg en wazig.”

Vijf jaar later. Het is weer ‘die klotemaand oktober’. Het gemis is er elke dag, maar ieder jaar rond deze tijd doet het extra pijn. Dan gaan bij Nick Meenink (35) de gedachten terug naar die inktzwarte maandag. Een week voordat zijn broertje vanwege depressie en waanideeën gedwongen zou worden opgenomen, gaat het helemaal mis. Op tragische wijze komt er een einde aan het leven van Ab Meenink (62) en Geke Meenink-Gordinou de Gouberville (59).

Mijn ouders hebben al die jaren zoveel voor mij en mijn broertje gedaan

Ode
Nu heeft Nick – hij woont in Hengelo samen met vriendin Joanne en hun dochtertje (1) – de moed bij elkaar geraapt om deze middag dit gesprek te hebben. Ongrijpbaar is het na vijf jaar nog steeds, niet te bevatten ook. Toch wil hij graag eenmalig zijn verhaal doen, met de grote wens dat dit stuk straks leest als een ode aan zijn ouders. “Want zij hebben al die jaren zoveel voor mij en mijn broertje gedaan. Ik wil iets terugdoen, dat verdienen ze.”

Nick Meenink aan de hand van zijn vader Ab en moeder Geke. Foto: privé

Nick wil ook iets van rechtdoen aan de strijd die zijn ouders voorafgaand aan die fatale ochtend zo’n twaalf jaar lang voeren. Ab, Geke en ook Nick zelf zien het gedrag van hun zoon en broertje in zijn tienerjaren veranderen. Die vrolijke blonde jongen, die goed kan leren, uitstekend kan voetballen, sociaal is, veel vrienden en vriendinnen heeft, die jongen trekt zich steeds meer terug. Hij komt minder het huis uit, spreekt nauwelijks nog af met vrienden. Het lijkt alsof hij zich schaamt voor dingen. Steeds vaker is het ongemakkelijk.

Waar dat gedrag vandaan komt? Nick is er tot op de dag van vandaag niet achter gekomen. Op vragen aan zijn broertje en later ook aan diens vrienden komt nooit een duidelijk antwoord. Toch wordt de situatie in de loop der jaren alleen maar zorgelijker. Een sociale fobie groeit uit tot een zware depressie. Soms neemt Nick zijn broertje mee voor een boswandeling, probeert hij er met hem over te praten. Ook vader Ab en moeder Geke willen niks liever dan hun jongste zoon helpen, maar hoe? De zoektocht naar de juiste hulp is er één vol haken en ogen.

Er zijn allerlei signalen dat het niet goed gaat, maar uitgebreid onderzoek vindt nooit plaats. Geen zorginstantie slaagt erin om er een stempel op te plakken. In het najaar van 2019 stelt het Pieter Baan Centrum vast dat de jongste zoon – die uiteindelijk wordt veroordeeld tot tbs – al sinds zijn 14e schizofreen is. Het zorgt voor frustratie bij de familie. “Wij hebben al die jaren in onzekerheid gezeten”, zegt Nick. “Niemand heeft ooit kunnen zeggen wat mijn broertje precies had. Waarom kon het toen ineens wel? Aan de andere kant: mijn broertje was ook slim genoeg om de hulpverleners te manipuleren. Daar is helaas nooit doorheen geprikt.”

Onbezorgde jeugd
Toch wil de oudste zoon juist ook het positieve blijven zien, een instelling die hij naar eigen zeggen meekreeg van zijn ouders. Uit een wandkast in de woonkamer haalt hij een fotoalbum tevoorschijn, Nick liet er meerdere maken, ook voor de familie. Van de foto’s spat de levensvreugde af. Beelden van een warm gezin waarin de broertjes Meenink een onbezorgde jeugd beleven. De twee groeien op in een straat met veel leeftijdsgenoten om mee te spelen: voetballen, skelteren, knikkeren, geregeld naar het crossbosje aan de rand van het dorp. En daarnaast heel wat vakanties. Spanje is favoriet. Ook komt het gezin vaak in Amerika.

Geke en Ab gingen graag op vakantie. Foto: privé

Dat laatste heeft alles te maken met vader Ab, die als kind met zijn ouders naar de Verenigde Staten emigreert. Aan het feit dat hij terugkeert, kleeft een bijzonder verhaal. Nadat hij voor het eerst alleen op vakantie is geweest in Nederland – hij is dan al de 18 gepasseerd – blijkt hij bij terugkomst in Amerika niet de juiste papieren te hebben om het land weer in te komen. De douane zet hem retour op het vliegtuig. Ab, die is opgegroeid in Eefde, wordt opgevangen door zijn opa in Hengelo. Hier zet hij gescheiden van zijn ouders zijn leven voort.

Dit alles maakt wel dat hij serieus werk kan maken van een opbloeiende liefde in Nederland. Hij heeft een blonde schone leren kennen, een jonge vrouw, geboren in het stadje Bronkhorst en opgegroeid in Vorden: Geke. “Ik heb later vaak gehoord: mooiste meisje van de klas”, vertelt Nick. “En als ik haar foto’s van vroeger terugzie, dan snap ik dat wel. Voor ons was zij een heel lieve en zorgzame moeder. Zij had net als mijn vader veel humor. En ze waren allebei heel sociaal, ze hielden van een feestje en van gezelligheid.”

Ab en Geke tijdens een van de vele gezellige momenten. Foto: privé

Ab Meenink werkt jarenlang als vormgever, vanuit Doetinchem runt hij zijn bedrijf Inline Design. Bij de uitgave van vele boeken en magazines in de regio is hij betrokken. Zijn vrouw werkt in haar jonge jaren op de slagerijafdeling van supermarkt Veenendaal in Vorden. Voor haar kinderen keert ze terug naar huis. Als de jongens ouder zijn, gaat Geke de thuishulp in. “Die ouderen waren gek op haar en niet alleen omdat ze zo ontzettend hard kon werken”, vertelt Nick. “Soms was het van: dat schoonmaken is dit keer niet zo nodig, maar kom vooral wél koffie drinken. Dat gezellige kletsen, ook dat kon mijn moeder als geen ander.”

Thuis motiveren Ab en Geke hun kinderen van jongs af aan om dingen te ondernemen, op pad te gaan, te sporten en bovenal: om hun best te doen, op school en daarbuiten. ‘Probeer iedere dag iets nieuws te leren’, is een uitspraak van zijn vader die Nick zich goed herinnert. Daarbij is er in het gezin altijd ruimte voor plezier. Toch dragen vader en moeder ook dan al een pijnlijke geschiedenis met zich mee, want tussen Nick en zijn jongere broertje in hebben zij begin jaren negentig nog een zoon gekregen: Tim. Dit jongetje overlijdt kort na de geboorte.

Alcohol 
Het speelt mee als in de periode voordat het in 2019 vreselijk misgaat, uithuisplaatsing van de jongste zoon ter sprake komt. Dat voelt met name voor moeder Geke als opnieuw een kind kwijtraken. Toch wordt het onhoudbaar. De thuiswonende zoon heeft waanbeelden en psychoses, roept rare dingen. Hij moet antidepressiva nemen, maar in plaats daarvan drinkt hij vaak veel alcohol. ‘Dat verzacht de pijn’, klinkt het dan. De drank staat thuis achter slot en grendel, maar geregeld haalt hij zelf in de supermarkt speciaalbier of whiskey, om dat stiekem ergens in het dorp op te drinken. Dronken komt hij weer thuis. Daar is er de grootste ruzie.

Af en toe heeft Nick zijn moeder in tranen aan de telefoon, dan klinkt er wanhoop in haar stem. Op afstand krijgt hij veel mee, maar ook niet alles, zo hoort hij later van familie en van vrienden van Ab en Geke. “Tegen hen hadden ze dan verteld dat ze mij en Joanne niet continu wilden opzadelen met de problemen van mijn broertje. Zo van: zij hebben ook hun eigen leven. Dat mijn ouders zo dachten, dat zegt ook heel veel over hoe zij waren. Maar zelf zaten ze er dag in dag uit middenin. Hoe ze zich gevoeld hebben? Machteloos. Echt machteloos.”

De beide ouders passen er hun gehele leven op aan. Ze zorgen ervoor dat hun jongste zoon vrijwel geen moment alleen is. Ab durft ook Geke nauwelijks nog met hem alleen te laten. De vormgever werkt zoveel mogelijk vanuit huis. Wanneer hij in het weekend een ronde maakt met zijn fietsclub, slaat Ab de hem zo geliefde borrel na afloop over. De zorgen worden groter en groter. Toch lijkt er iets van licht aan het eind van de tunnel. Zonder dat de jongste zoon het weet, is er een gedwongen opname in een kliniek gepland. De brief om het waarom daarvan aan hem uit te leggen, is al geschreven. Maar het loopt allemaal anders.

En dat iedereen zei: onbegrijpelijk, zulke lieve, fijne mensen…

Op de begrafenis van Ab en Geke klinkt Danny Vera’s Rollercoaster, het is in alles van toepassing. Bij de condoleance komen bijna zevenhonderd mensen. “Erg fijn, maar ik zou niet meer kunnen zeggen wie er allemaal zijn geweest”, vertelt Nick. “Fysiek sta je daar, mentaal ben je er niet bij. Die eerste weken trekken als een waas langs je heen. Je bent afwezig, terwijl er van alles gebeurt, tot het politieonderzoek aan toe. Het afscheid, daar kijken we wel heel mooi op terug. En dat iedereen zei: onbegrijpelijk, zulke lieve, fijne mensen…”

Bezoek
De inmiddels 31-jarige zoon verblijft momenteel in De Rooyse Wissel, een tbs-kliniek in het Limburgse Oostrum. Hij zit vast, sinds hij zich die ochtend in 2019 kort na zijn daad zelf meldde in het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem. In de rechtbank heeft hij zijn familie de voorbije jaren een aantal keer gezien. Broer Nick is een paar maanden terug nog op bezoek geweest in de kliniek, daarvoor was dat anderhalf jaar geleden. “Want het kost mij heel veel energie”, verklaart hij. “En het blijft dubbel. Er is nog steeds veel verdriet, boosheid en onbegrip. Maar mijn broertje aan zijn lot overlaten, dat zit niet in mij. Dat hadden mijn ouders ondanks alles ook zeker niet gewild.”

Onlangs is opnieuw twee jaar verlenging van de tbs geëist. In Oostrum krijgt de jongste zoon dagelijks medicatie en therapie. Nog steeds heeft hij nachtmerries, daarbij moet hij dagelijks leven met een trauma. “Diep van binnen weet ik dat mijn broertje dit nooit zou hebben gewild”, zegt Nick. “Kon hij het terugdraaien, dan zou hij dat doen, daar ben ik van overtuigd. Hij zit nu wel op de goede plek, krijgt de juiste hulp. Dat is fijn. En er komt een moment dat hij vrijkomt, maar hij zal niet hier in de buurt terugkeren, dat wil hij zelf ook niet.”

Mijn broertje aan zijn lot over laten, dat zit niet in mij

Nick zelf put veel kracht uit ‘de kleine meid’, zijn dochtertje van twintig maanden. De levenslust die zij uitstraalt, het werkt aanstekelijk. Deze middag is ze naar haar opa en oma, het is oppasdag. “Mijn schoonouders vinden dat prachtig, die kleine vindt het hartstikke leuk en voor ons als ouders is dat natuurlijk ook heel fijn”, zegt Nick. “Maar ergens is het voor mij ook confronterend. Opa en oma zijn, dat hadden mijn ouders ook geweldig gevonden.”

Medeleven
Joanne was en is voor Nick dé grote steun. De steun vanuit de (schoon)familie is eveneens vanaf het eerste moment enorm, ook vanuit Amerika. De avond van die afgrijselijke maandag wordt het stel opgevangen bij één van Nicks beste vrienden, de huiskamer zit er vol met dertig vrienden en vriendinnen. Het voelt als één grote omarming. “Dat zijn dingen die me bij zullen blijven”, zegt Nick. “Maar ook de vele kaarten, bloemen, het medeleven dat we van alle kanten hebben gehad. Het was overweldigend, daar ben ik heel erg dankbaar voor.”

Om beter om te kunnen gaan met de nieuwe realiteit, spreekt Nick enkele keren met een rouwpsycholoog. Ze geeft hem handvatten mee. “Ik heb er veel aan gehad”, vertelt hij. “Erover praten, je emoties niet wegstoppen, maar ook dankbaar zijn voor wat je wel hebt, de blik op de toekomst richten. Uiteindelijk moet je het zelf doen, ermee leren leven. Het zal een groot ding in ons leven blijven. Zo komt er een dag dat onze dochter gaat vragen: waarom heb ik maar één opa en maar één oma? Waar zijn die anderen? Dat wordt niet gemakkelijk.”

De steun was overweldigend, daar ben ik heel erg dankbaar voor

Als Nick mensen in zijn omgeving spreekt, dan gaat het nog heel vaak over Ab en Geke. “Dan hoor ik iedere keer weer zulke mooie woorden, herinneringen vol warmte en veel humor”, vertelt hij. “Dat is iets waar ik trots op ben en wat mij op die momenten raakt. Zij waren geliefd en dat zijn ze nog steeds. Mag ik tot slot een woord aan hen richten? Aan de liefste ouders die er hebben bestaan: pa en ma, jullie zullen nooit vergeten worden.”