Hasan wil graag bijdragen aan de maatschappij

ZELHEM – Een ouderwetse naaimachine op de stoep geeft aan waar de winkel van Hasan aan de Smidsstraat in Zelhem zich bevindt. Binnen hangen de rekken met kleding die hersteld is of nog moet worden hersteld keurig op een rij. En achter de naaimachine zit Hasan te werken. Sinds twee jaar heeft hij een naaiatelier in de Smidsstraat, eerst zat hij tweehonderd meter verderop en sinds een half jaar zit hij in dit pand.

Door Mirjam Rensink

“Ik ben op mijn zeventiende begonnen met een eigen zaak”, vertelt Hasan. “Uiteindelijk had ik een kledingfabriek in de provincie Itlib in het noorden van Syrië en de zaken liepen goed. Toen heeft het leger van Assad 70 procent van de stad waarin ik woonde platgebombardeerd en was er geen toekomst meer voor mij daar. Toen ik in Nederland kwam wilde ik meteen gaan werken, ik wilde niet afhankelijk zijn van een uitkering en ik wil een bijdrage leveren aan de maatschappij. Toen ik net begon net mijn lessen Nederlands aan het Graafschap College kwam de burgemeester langs. Ik vroeg hem wat ik kon doen om aan het werk te komen in Nederland. Hij zei: ‘de taal en de cultuur goed leren en je handen uit de mouwen steken’. Dat heb ik gedaan. Ik ben begonnen bij SAM in Doetinchem, daarna ben ik gaan werken bij een metaalfabriek in Varsseveld, ik heb pakketten rondgebracht en ik heb een opleiding tot elektricien gevolgd. Een paar jaar geleden zag ik iemand met zijn eigen naaiatelier, daar ben ik vrijwillig gaan meekijken. Het past bij mijn achtergrond. Ik wil alleen geen nieuwe kleding meer maken, zoals ik in Syrië deed, maar bestaande kleding herstellen zodat mensen het langer kunnen dragen. Wist je dat het maken van nieuwe kleding 63 kg CO2 kost? Ik wil mensen stimuleren hun kleding niet weg te gooien maar te laten repareren, en daar besparen ze minimaal 25 kg CO2 mee.”

Ondernemersschool voor statushouders
Hasan wordt begeleid door coach Joost Wegink, een vrijwilliger die werkt namens Qredits, een bank die kleine ondernemingen financieel ondersteunt voor De Ondernemersschool voor Statushouders. Dit is een initiatief van Qredits, die zich bezig houdt met kleine kredieten voor startende ondernemers. Ze werken hierin samen met de Kamer van Koophandel en Vluchtelingenwerk Nederland. “Hasan wil leren denken en doen als een Nederlander. Hij zet zich vol enthousiasme in voor zijn zaak. Daarnaast zorgt hij in zijn eentje voor drie puberzonen. Ik kan zeggen dat dit best zwaar is. Hij waardeert mijn adviezen al vindt hij mij soms best streng. Als ik zeg: ‘Hasan, alle klanten moeten dezelfde prijs betalen’, dan zegt hij dat zijn vader dat vroeger ook al zei.”

Moreel dilemma
Een van de punten waar Joost en Hasan over praten is Hasans idee dat hij mensen met weinig geld niet de volle prijs mag laten betalen voor zijn diensten. “In mijn cultuur is het zo dat je rekening houdt met arme mensen. Je mag mensen die weinig te besteden hebben niet de volle prijs rekenen. Joost zegt dan: ‘Hasan, we zijn nu in Nederland en dan moet je je aan de Nederlandse gewoontes houden’. Maar dat is wel moeilijk voor mij. Nederland is een duur land en ik begrijp dat het voor sommige mensen duur is om dingen te laten repareren. Maar ja, ik ben nu ondernemer en ik moet ook de huur en de elektriciteit betalen en eten voor mijn kinderen.”

Inmiddels wordt de zaak van Hasan druk bezocht door Zelhemmers, maar ook mensen buiten het dorp weten de kleermaker te vinden. “Er zijn zelfs mensen die hier een vakantiehuis hebben en hun kleding dan van huis meenemen om door mij te laten repareren”, lacht Hasan. Behalve kleding repareren, herstellen en vermaken, maakt Hasan ook gordijnen op maat, bewerkt hij leer en sinds kort herstelt hij ook autostoelen voor iemand die oldtimers heeft en graag de originele zittingen in zijn auto’s wil hebben. Hij repareert ook leren tassen en hij wil binnenkort starten met het vermaken van bedrijfskleding.

Ondertussen is Syrië bevrijd van Assad en Hasan krijgt veel klanten die hem feliciteren. “Ik ben heel blij, we hebben zo geleden onder Assad, in mijn stad kon je niet meer leven. Hier, ik laat je mijn huis zien.” Hij pakt zijn telefoon. “Ik had een prachtig huis met marmeren vloeren, een hele luxe keuken en prachtige tegels aan de muur.” Op het scherm laat hij alleen een paar betonnen muren en vloeren zien. “Dit was mijn huis. Alles hebben ze eruit gehaald. Het leger van Assad heeft het hele huis van onder tot boven gestript, het marmer, de tegels, zelfs de plafonds hebben ze eruit gehaald om de elektrische bedrading mee te nemen om te kunnen verkopen.” Zijn huis is de enige in zijn hele buurt waarvan de muren nog overeind staan. Op het scherm laat hij mij zien hoe alle huizen eromheen met de grond gelijk gemaakt zijn. “Het was verschrikkelijk maar nu gaan de Syriërs hun land weer opbouwen, met positiviteit en hard werken. Ik hoop vanuit Nederland mijn familie financieel te kunnen steunen zodat zij weer een huis kunnen bouwen.”

Ondertussen neemt hij weer plaats achter zijn naaimachine om een broek korter te maken die een klant net heeft gebracht. “Ik zou het fijn vinden als mensen een kijkje in mijn zaak komen nemen en mij het vertrouwen geven om hun kleding te herstellen en te vermaken.”