Moment van herdenking in Vrijheidsbos
MaatschappijGEESTEREN - In het vrijheidsbos in Geesteren vond dinsdag 1 april een intieme herdenkingsbijeenkomst plaats. Om de bevrijding tachtig jaar geleden te herdenken. Op 1 april 1945 werden de voormalige gemeente Borculo en haar kerkdorpen Geesteren, Gelselaar en Haarlo bevrijd door de Canadezen.
Door Rob Stevens
Tijdens de bijenkomst werd een Canadese Esdoorn onthuld en een aantal sprekers voerden een herdenkingswoord. Jolanda Luimes uit Geesteren heet het gezelschap welkom. Ze begint de plechtigheid met: “Dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Dat mensen hun leven gaven voor de vrijheid van anderen. En dat juist in deze tijden van internationale spanning herdenken belangrijk is.”
Jolanda Luimes, Peter Nieuwenhuis (Borculo), Bas Bokhorst (Gelselaar) en Ronald Grooters (Haarlo) vertellen vervolgens elk het bevrijdingsverhaal van elk van de dorpen. Dat Haarlo bijvoorbeeld al een dag eerder werd bevrijd. Over hoe de routes van de bevrijders liepen en het opruimen van de laatste hardnekkige Duitse weerstandsnesten. De Canadezen reden naar Geesteren via de Haarlose Steeg. Inwoners wijzen Canadezen op locaties met Duitsers. Duitsers sloegen met van alles op de vlucht. Zelfs met kinderwagens gevuld met voorwerpen. Her en der richten ze vernielingen aan en nemen fietsen mee. Het uitdelen van chocola en koekjes door de Canadezen en spontane dansfeesten komen in elk van de verhalen terug. De herdenking wordt afgesloten met de onthulling van het informatiebordje bij de loot van de Canadese Esdoorn. Tot slot is er een gezamenlijk oranje bittertje.
De Canadese Esdoorn die nu in het herdenkingsbos staat is de loot van een bekende stam. Gemeente Borculo werd ook bevrijd door ‘de Canadezen’. Om dat moment een symbool voor de toekomst te geven werd op 1 april 1946 door de Canadese bevrijders een Canadese Esdoorn gepoot bij de Joriskerk in Borculo. Peter Nieuwenhuizen uit Borculo zet zich in voor het behoud en de promotie van de lokale geschiedenis. Hij heeft vijf jaar geleden een zaailing van de Canadese Esdoorn in een pot gezet. Nieuwenhuizen: “Destijds met de gedachte: “Die komt nog wel een keer van pas.” En dat moment is nu dus.”
Het vrijheidsbos ligt aan weerszijden van de Oude Diepenheimseweg bij de begraafplaats in Geesteren. Paaltjes geven de plekken aan waar nog plek is voor herdenkingsbomen. Her en der staan solitaire bomen. Twee groepjes van zes bomen ter nagedachtenis van de twaalf oorlogsslachtoffers uit Geesteren trekken de aandacht door hun versiering met rood-wit-blauwe linten. Eén groepje kastanjebomen is ter nagedachtenis van de joodse familie familie Meijers. De familie wordt al 9 oktober 1942 op transport gezet van Westerbork naar Auschwitz. Op de dag van aankomst, 12 oktober, worden Bernard, Eva en Sofia vermoord. Manuel, Philip Levie en Henri worden te werk gesteld en sterven een paar maanden later.
De andere groep bomen herdenkt andere niet-joodse inwoners van Geesteren die als gevolg van de oorlog stierven. Jantje Essink is één van hen. Hij stierf in 1950 toen een handgranaat, die hij voor een ganzenei aanzag ontplofte.
