‘Wat ons betreft mag de wereld van vandaag wat meer op Lichtenvoorde lijken’

De Annies van de SOL-winkel

LICHTENVOORDE - Ze kennen elkaar van de Motor- en Autoclub Lichtenvoorde (MACL) waarvan hun beider mannen lid waren. Annie Schuurmans (76) en Annie Vreeman (73) zijn twee van de 12 vrijwilligsters die met elkaar tweedehandskledingwinkel SOL Sisters aan de Van der Meer de Walcherenstraat in Lichtenvoorde bestieren. Allebei kwamen ze per toeval in Lichtenvoorde terecht en voelden er zich direct thuis. “Mensen uit Lichtenvoorde deden niet zo moeilijk, katholiek of protestant, je werd gewoon geaccepteerd en hoorde erbij.”

Door Annekée Cuppers

Vrijwel wekelijks zijn de Annies te vinden in de winkel van de SOL Sisters. Annie Schuurmans al sinds 2000, Annie Vreeman sinds 1998. Laatstgenoemde werd destijds gevraagd door een van de oprichtsters van de SOL en haalde op haar beurt Annie Schuurmans erbij: “We kenden elkaar al van ons vrijwilligerswerk bij de MACL waarvan onze mannen lid waren. We hadden wel een leuke klik.” Annie Schuurmans vervolgt: “Jarenlang heb ik als naaister gewerkt in het atelier van kledingzaak Focus. Eerst in Groenlo, later in Lichtenvoorde. Toen het atelier stopte, ging ik andere dingen doen en kwam ik via Annie Vreeman bij de SOL Sisters terecht.”

In de ogen van de klant
Over het werken bij SOL Sisters zijn de beide Annies unaniem. “Het is hartstikke leuk werk; het uitpakken, sorteren, de winkel netjes houden, klanten helpen maar ook met zware dozen sjouwen en schoonmaken, dat hoort er allemaal bij. We hebben het heel gezellig met elkaar en het werk geeft enorm veel voldoening. De kledingstukken hebben een vaste prijs per item en zo kunnen klanten voor een paar euro al iets leuks scoren.” Wel vinden de dames het belangrijk dat alle vrijwilligsters zowel helpen uitpakken en sorteren als ook in de winkel werken. “Zo leer je aanvoelen wat de mensen willen. Als je alleen maar uitpakt, zie je dat niet. Je moet in de ogen van de klant kijken en zo leren inspelen op de vraag. Op een gegeven moment krijg je er ook een beeld bij, komt er iets binnen waarvan je direct weet: dat is voor die mevrouw of voor die meneer.”

Wat de vrijwilligsters van de klanten vaak terug krijgen over hun winkel, is dat die typische wat muffe lucht van tweedehandskleding ontbreekt. “Toen we deze barak van de gemeente konden kopen was deze in zeer slechte staat. Altijd lekkage en rotte kozijnen. Op een gegeven moment hadden we zoveel gespaard dat we het gebouw grondig hebben kunnen renoveren. Alles is nu geïsoleerd en de kozijnen zijn allemaal door kunststof exemplaren vervangen. Ook is er geïnvesteerd in een goed ventilatiesysteem. We krijgen vaak complimentjes van klanten dat de winkel er zo netjes uitziet, dat vinden we natuurlijk heel fijn om te horen.”

‘We zijn een afvalmaatschappij geworden en dat wordt een steeds groter probleem’

Goede doelen
Niet alleen de winkel heeft zich door de jaren heen ontwikkeld van een plek waar tweedehandskleding uit dozen werd verkocht in een heuse kledingzaak, ook de doelstellingen zijn met de tijd veranderd. Annie Vreeman: “De laatste jaren komt de opbrengst van de winkel meer ten goede aan lokale goede doelen, zoals verenigingen en projecten die heel plaatselijk werken. Oorspronkelijk werd de opbrengst gebruikt om de transporten naar Polen te financieren. Toen de transporten stopten ging het geld naar grote organisaties voor ontwikkelingswerk en dergelijke. Daar blijft toch wel veel van aan de strijkstok hangen, vonden we. Nu ondersteunen we dingen als het Bloemencorso, de electrocar, het Wentholtpark, cadeauservice De Pietenbrigade maar ook de Voedselbank Oost-Achterhoek. Die krijgen ieder kwartaal bonnen van ons die zij onder hun klanten kunnen uitdelen. Daarmee kunnen de mensen voor 25 euro kleding bij ons uit komen zoeken.” Annie Schuurman vult aan: “Die buitenlandse organisaties, daar hebben de mensen ook minder feeling mee. De lijntjes met de lokale organisaties zijn kort en je ziet dat het geld echt goed terecht komt.”

Iedere zak een verrassing
Bakken vol kleding staan er in de opslag van de SOL Sisters. En iedere week komen er weer zakken kleding bij. Dinsdagavond is het uitpakken geblazen en daarbij is iedere zak weer een verrassing. “Je wilt niet weten wat er hier allemaal binnenkomt. Soms nog hagelnieuw, met het prijskaartje er nog aan. Of hartstikke dure merken, dat zie je wel terug aan het materiaal.”

“Een heel verschil met vroeger, toen kwam het spul uit Rotterdam waar twee keer per jaar voor ons op een school werd ingezameld. Nu komt de kleding alleen nog maar hier uit de regio.” Dat tweedehands kleding de naam heeft duurzaam te zijn, daar zetten de dames toch wel voorzichtige vraagtekens bij. “Over de hele linie wordt er gewoon veel te veel kleding geproduceerd. Vroeger had je twee tot drie keer per jaar een nieuwe collectie, nu hangt er iedere maand weer wat anders in de winkel.” 

“Je kunt wel aan het uitpakken blijven, maar op een gegeven moment ga je aan je eigen succes ten onder. Tijdens de verbouwing hebben we met de winkel in het oude pand van de Aldi gezeten. Daar hadden we enorm veel ruimte. In ons huidige pand is de ruimte beperkt en moet je ook kritischer zijn aan de voorkant. Van wat we in de winkel hangen wordt lang niet alles verkocht. Waar moeten al die spullen uiteindelijk heen? Er wordt natuurlijk wel het een en ander gerecycled en gerepareerd maar veel wordt ook gewoon verbrand. De SOHL (Stichting Ontwikkelingshulp Lichtenvoorde) brengt de kleding die wij over hebben naar wisselende locaties in Oost-Europa, maar daar is ook steeds minder animo voor. Eigenlijk is het dumpen wat we doen. We zijn een afvalmaatschappij geworden en dat wordt een steeds groter probleem.”

Vrijwilligerswerk
Waar veel verenigingen en organisaties kampen met een gebrek aan vrijwilligers, is dit bij de SOL Sisters niet aan de orde. De twaalf dames geven ieder weer op hun eigen manier invulling aan het vrijwilligerswerk. “Iedereen heeft daarin zijn eigen kwaliteiten”, vertelt Annie Vreeman, “De een zit in het bestuur, een ander doet de presentatie van items op Facebook. Het belangrijkste is dat je het leuk vindt, want dan straal je dat ook uit en dat werkt dan weer dubbelop.” Annie Schuurman vervolgt: “Op een gegeven moment komen er ook jongeren bij en die hebben andere ideeën. Daar moeten wij dan ook weer op anticiperen. Dat zien we bij de MACL ook. In grote lijnen is iedereen het er wel over eens waar het heen moet, alleen hebben de verschillende generaties andere ideeën over hoe daar te komen. En jongeren werken allemaal, besteden meer tijd aan sporten en vakantie. Dat is gewoon de tijd van nu. Vrijwilligerswerk is ook aan mode onderhevig zou je kunnen zeggen.”

Typisch Lichtenvoords
Annie Schuurman, geboren en getogen in Voor-Beltrum, woont al weer zo’n 51 jaar in de Keistad. Annie Vreeman woonde zo’n 20 jaar in Lichtenvoorde en verhuisde later naar haar geboorteplaats Winterwijk. Na het overlijden van haar man pakte ze het vrijwilligerswerk bij de SOL Sisters weer op. Hoe kijken de dames, beiden ‘import’, terug op hun komst naar de Keistad?

‘Wat ons betreft mag de wereld van vandaag wat meer op Lichtenvoorde lijken’

Annie Schuurman: “We wonen en werkten buitenaf en kwamen niet zo vaak in het dorp. Via het vrijwilligerswerk kreeg je al snel contacten, mensen op straat groeten je. En met de kermis is Lichtenvoorde altijd één grote familie. We hoorden er gelijk bij.” Annie Vreeman kan dat beamen. “Wij kwamen als niet-katholieken in de jaren 80 in Lichtenvoorde terecht maar dat is nooit een probleem geweest. Mensen uit Lichtenvoorde doen niet zo moeilijk, katholiek of protestant, je werd gewoon geaccepteerd en hoorde erbij. Qua omgeving heeft Lichtenvoorde het minst te bieden ten opzichte van omliggende plaatsen, maar de mensen zijn makkelijker in de omgang.”

Of dat soms door die katholieke inslag komt? “Dat durven we niet te zeggen. We zijn heel trots op Lichtenvoorde, op al die evenementen die hier georganiseerd worden en hoe weinig incidenten er eigenlijk gebeuren. Wat ons betreft mag de wereld van vandaag wat meer op Lichtenvoorde lijken. Elkaar accepteren, wat gunnen en de ruimte laten. En die ruimte hebben we hier ook. Misschien dat dat het is. Als je letterlijk de ruimte hebt, heb je ook meer ruimte voor die ander.”

Over de SOL Sisters
SOL Sisters is ontstaan op initiatief van de Zieuwentse Gerda Hulshof die in de jaren 80 samen met een groepje betrokken vrouwen startte met het inzamelen van kleding voor Polen. In eerste instantie werd deze kleding via burgertransporten vanuit Lichtenvoorde naar Polen gebracht. Na verloop van tijd werd het betere deel van de ingezamelde kleding verkocht in een eigen winkel in de oude Boerenbond in Zieuwent. Met de opbrengst werden de transporten met naast kleding ook voedsel en huisraad gefinancierd. Later verhuisde de winkel naar verschillende locaties in Lichtenvoorde.

Op 26 mei 1987 kreeg men de kans een van de oude barakken van de oude St. Franciscusmavo te kopen, voor het symbolische bedrag van 1 euro. Dat was het moment waarop officieel Stichting Ontwikkelingswerk Lichtenvoorde is opgericht. Vanaf 27 december 1994 is de winkel gevestigd op de huidige plek aan de Van der Meer de Walcherenstraat. Na jarenlang opknappen en de nodige tegenslag is ‘het sol-winkeltje’ anno 2024 uitgegroeid tot een frisse, moderne en goed gesorteerde kledingzaak onder de naam SOL Sisters, verwijzend naar de vrijwilligersgroep die sinds de oprichting tot op de dag van vandaag louter uit dames bestaat.

Dit verhaal is eerder gepubliceerd op het online platform Achterlicht. Voor meer persoonlijke verhalen van Lichtenvoordenaren die een verschil maken kijk op achterlicht.nl.