Over samen, verbinding, doorzetten, en 1170 euro voor de Hersenstichting

‘Ik probeer het en ik kan het! En ik kon het weer!’

STEENDEREN/NIJMEGEN – De Nijmeegse Vierdaagse begon voor Anita Bongers zondag 19 juli met het ophalen van het startbewijs en daarna de vlaggenparade. Een indrukwekkende tocht door Nijmegen waarbij zo´n 1500 lopers uit verschillende groepen door de stad naar de Wedren lopen. Onderweg een uitgelaten publiek alsof de Vierdaagse al uitgelopen is. Op de Wedren aangekomen worden de 77 vlaggen van de verschillende nationaliteiten gehesen en door alle deelnemers het Vierdaagse lied gezongen en gemusiceerd.

Dinsdag 21 juli begon de wandeling. Aan haar heuptas de QR-code van de blogs die zij schreef voor De Bagagedrager over Niet Aangeboren Hersenletsel. ‘Vandaag is niet gisteren en dan in het kwadraat’ was reden om onderweg mooie gesprekken te hebben met andere wandelaars. Via de beroemde Waalbrug richting Elst en via de Rijkerswoerdse Plassen weer terug. In een recordtempo, 7.14 uur, was ik terug.

Dag twee was lastiger. Met wat pijn in de heup, geen idee waar het vandaan kwam, en een opkomende blaar onder de voet liep het niet zo lekker. Maar gewoon de ene voet voor de andere zetten dan kom je er wel. Al is het dan vijf kwartier later dan de dag ervoor. Buiten de minder leuke route vindt Anita het thema van deze dag wel de leukste: Was de dag ervoor alles blauw gekleurd nu was alles roze. De dag van de inclusiviteit: Iedereen moet kunnen meedoen.

Anita Bongers op roze woensdag. Eigen foto 

Donderdag ging de route de heuvels op. Veel wandelaars kijken ertegenop. “Ik vroeg me de eerste keer af wanneer de heuvels nog zouden komen; had ik ze al gehad”, lacht Anita, die dit jaar een mooi doel had om door te lopen naar Groesbeek. Iedere dag stonden er op ongeveer 30 kilometer twee vrijwilligers van de Hersenstichting met iets te drinken en te eten voor de sponsorlopers. Op donderdag was dat zoon Bram die zich spontaan had aangemeld toen er een vraag van de stichting kwam. Na een gezellig praatje de laatste tien kilometer afgelegd. Nog één dag.

Donderdag ging de route de heuvels op. Foto: Anita Bongers 

Vrijdag loop je over een lange dijk naar Linde. Een klein dorp waar de inwoners allerlei versieringen hebben gemaakt. Dit jaar in het thema Helden. Grappig detail is dat bij één huis ieder jaar iets van Elvis staat. En altijd weet men het zo te draaien dat het in het thema past. Na Linde een lange pauze omdat ik zittend aan de kant van de weg in gesprek kwam. Toen ik opstond was de blaar weer goed voelbaar en even later voelde ik het knappen. Twintig stappen doorbijten en dan gaat het wel weer. Alleen is het dan wel doorlopen en niet meer rusten want dan komt die pijn terug. Er zat niets anders op dan maar door te lopen. Om onderweg van wildvreemden (en ook bekenden) een gladiool te ontvangen.

Want dat is wat de Vierdaagse is: Vier dagen veertig kilometer om Nijmegen. Vier dagen feest. Vier dagen samen afzien, mooie gesprekken en saamhorigheid. “Voor mij als wandelaar één groot feest, oké, met tussendoor afzien, moe en pijn, maar als je het dan haalt ben je dat al snel vergeten. Maar vooral vier dagen samen, ongeacht kleur of gesteldheid loop je, moedig je aan en praat je met elkaar. Dat zouden we iedere dag toch moeten kunnen doen. Iets meer geduld, iets meer over hebben voor elkaar, iets meer saamhorigheid... Voor mij zitten de vier dagen SAMEN erop. Ik heb 1170 euro binnengehaald voor de Hersenstichting, zodat ook mensen met hersenletsel samen mee kunnen doen.”

Anita bedankt alle sponsors, zij was blij verrast door alle spontane reacties. Doneren kan nog tot eind augustus, want het bedrag mag nog veel hoger: hersenstichting.devierdaagsesponsorloop.nl/fundraisers/anita-bongers

De blogs van Anita Bongers over NAH zijn hier te lezen.