Vader en zoon Gascoigne starten crowdfunding om samen Alan’s laatste plaat te maken

LICHTENVOORDE/AMSTERDAM - Alan Gascoigne, voormalig gitarist/componist van Normaal die in zijn eerste periode bij de legendarische Achterhoekse formatie als ‘De Gaspiepe’ onder meer de gouden periode ‘Deurdonderen’ meemaakte, en zijn zoon Sean Gascoigne slaan de handen ineen om samen een bijzonder album te maken. Omdat Alan door Parkinson en hartproblemen niet meer kan optreden, willen vader en zoon zijn onuitgebrachte liedjes opnemen, als een blijvend muzikaal document. Om dat mogelijk te maken, hebben zij een crowdfundingcampagne gestart via Voordekunst. “Dit is iets wat we al jaren wilden doen,” vertelt Sean. “Maar mijn vader is nu 77, heeft Parkinson en hartproblemen. Nu is het moment om zijn liedjes op te nemen, nu het nog kan, met mij als producer en muzikant.”

Door Henri Walterbos

Vader en zoon in de muziek
Vader en zoon Gascoigne hebben allebei het muzikantschap in het bloed. Alan Gascoigne speelde vanaf zijn zestiende al in bandjes in Engeland, waaronder ‘Desperate Dann’ , ‘Screaming Lord Sutch’ en de Tim Disney band. In de jaren zeventig kwam hij vanuit Nottingham naar Amsterdam om op te treden in Paradiso. Toen dat optreden onverwacht werd afgelast, bleef hij in Nederland hangen. Tijdens een spontane treinreis belandde hij in Lichtenvoorde, waar hij toevallig werd opgepikt door Willem Terhorst, de bassist van Normaal. Nog diezelfde dag werd hij gevraagd om met de band te spelen, en werd uiteindelijk hun leadgitarist. “Ik had geen idee wie of wat Normaal was,” weet Alan nog. “Maar ik zei ja, en BAM! The rest is history.” Meerdere periodes speelde Alan in Normaal. Ook maakte Alan samen met Bennie Jolink deel uit van de Pensionado’s, alwaar nog het album ‘Odi Profanum’ mee werd opgenomen.

Zo vader, zo zoon
Sean Gascoigne groeide op naast het podium waar hij zijn vader zag optreden. Hij begon op zijn derde al met drummen en droomde op hele jonge leeftijd al over zijn eigen band, die dan, heel vertederend, ‘Sean Gascoigne en papa’, zou moeten gaan heten. Inmiddels is hij zelf een ervaren drummer, producer en multi-instrumentalist met een eigen studio in Amsterdam.

Voor het te laat is
Twee factoren motiveerden vader en zoon Gascoigne extra om dit album nu op te nemen en niet langer te wachten. De voornaamste: de ziekte van Parkinson, een degeneratieve ziekte waar Alan mee leeft, die zenuwcellen doet afsterven en zorgt dat hij steeds meer moeite heeft met bewegen. Alan heeft steeds minder energie en steeds meer moeite met spelen. Nu het nog lukt wil hij graag de liedjes die nog rondspoken in zijn hoofd opnemen en vastleggen.

Sean is zelf net vader geworden en beseft daardoor temeer hoe bijzonder het is tijd door te brengen met je ouders, zeker als je zo op één lijn zit en dezelfde taal spreekt; die van de muziek. Zijn vader was een grote inspiratie om zelf de muziek in te gaan, maar nooit eerder zijn ze tot een samenwerking gekomen. Nu Sean de skills heeft om zijn vader zowel op te nemen als hun muziek te produceren, de drums, bas en extra keys en gitaren zelf in te spelen, is het tijd dit project aan te gaan voor het te laat is. Zo kunnen vader en zoon samen iets maken dat ze weer door kunnen geven aan een volgende generatie, misschien wel aan de kleinste Gascoigne.

“We hebben al een aantal liedjes half klaar, een beginnetje aan hebben, of nog helemaal uit moeten werken. Uiteindelijk moet het een volwaardig album worden met tien tot twaalf nummers.” Op de vraag of er nog gastmuzikanten mee gaan spelen begint hij te lachen. “Op een van de nummers wil ik graag een bijdrage van mijn dochtertje. Al is het maar een geluidje. Dan staan er wel mooi drie generaties Gascoigne op,” hoopt Sean vurig.

Ode aan de vintage
Alan speelt zijn hele leven al blues, rock ‘n roll, bluesrock en allerlei aanverwante stijlen. De liedjes die hij zelf schrijft en nu ook met Sean uitwerkt zijn een mooie mix van blues, bluesrock, swamp, met vleugjes reggae en soul. Sean heeft veel ervaring met vintage recording gear; oude microfoons en tapedecks, wat goed aansluit bij de muziekstijl van zijn vader. “Werken met tape is mijn specialiteit, en de muziek die mijn vader en ik willen maken past qua stijl ook perfect in die tape-recording-era.”

In ‘de Heujbarg’
“We hebben in ‘de Heujbarg’ bij Bennie Jolink al eens samen gejamd, maar toen de pandemie kwam, en je afstand moest houden, heb ik dat bloedserieus genomen, gezien de kwetsbare gezondheid van mijn vader, en zijn we gestopt. We pakken het nu weer verder op. Ik ga de komende maanden minder werken bij de Melkweg en ga drie dagen in de week, zolang het nodig is, van Amsterdam op en neer naar Lichtenvoorde om bij mijn vader thuis, mijn ouderlijk huis, aan de nummers te werken en ze op te nemen. Hij kan zelf niet meer ver reizen, dus ga ik naar hem toe. Ik doe dit omdat hij mijn vader is, ik van hem hou, en tijd met hem wil spenderen.”

Voordekunst
Op Voordekunst zijn vader en zoon Gascoigne nu een crowdfunding gestart om dit project mogelijk te maken. De opbrengst van de crowdfunding wordt gebruikt voor reiskosten, opname- en productietijd en het vrijmaken van werk, en ook voor het drukken en produceren van een Limited Edition CD, één van de ‘tegenprestaties’ die donateurs kunnen verwachten. Andere tegenprestaties zijn onder andere een huiskamerconcert van Sean, het laten signeren van je eigen gitaar door ‘De Gaspiepe’, ingelijste illustraties van de hand van Sean en nog veel meer.

De crowdfunding staat nu live: voordekunst.nl/projecten/19877.