Afbeelding

Mijlpaal

Opinie Zutphen

De mijlpaal komt zomaar uit de lucht vallen en terwijl ik deze zin formuleer zie ik de gevaarlijke situatie voor me. Zo gesteld lijken mijlpalen iets waar je voor uit moet kijken, wellicht verklaart dat het feit dat ik mijn kop in het zand stak en de cijfers negeerde. Maar nu ik deze column schrijf kom ik er niet langer onderuit. Dit is welgeteld de honderdste column die ik voor deze krant schrijf.

Direct openbaren zich aan mij de dubbele gevoelens die ik pleeg te hebben ten aanzien van mijlpalen en tradities. Ik krijg de neiging om mij te verstoppen en het heel stil te houden om mij vervolgens achter gesloten deuren over te geven aan zoete mijmeringen over feestelijkheden, optochten en fanfares in blauwe pakken met gele pluimen op het hoofd. En ach, als ik toch bezig ben, zet ook je schoentje eens voor Willem. Dan doe ik net alsof ik echt besta.

Gelukkig is er niemand die zulke festiviteiten voor mij organiseert, want in het echte leven zou ik me dood generen. Ik deed iets anders om het te vieren, ik ging onopvallend naar de Buitensociëteit en bezocht ‘One flew over the cuckoo’s nest’. Het stuk lag als geheel wat zwaar op de maag, maar het leuke aan amateurtheater is de ontdekking van een aantal spelers die goed in hun rol zitten. De meeste psychiatrisch patiënten deden het aardig en met name Billy werd ontroerend neergezet. Een verademing naast zusters en een dokter die netjes hun tekst opzeiden. De hoofdrolspeler reeg het aan elkaar met een ogenschijnlijk gemak en seksistische grappen die in de tijd waaruit het stuk komt wellicht heel controversieel en nu een beetje flauw waren. Toch was hij degene die de vaart erin hield en dat is knap in een best wel lang toneelstuk. Des te treuriger was het dat hij het einde niet haalde.

Voor mij waren de bewakers Sidney en Matthew de sterren van de avond. Die jongens hebben een vol jaar geduldig mee gerepeteerd, terwijl ze drie zinnetjes tekst hadden. Sidney kent u misschien al uit de mooie documentaire ‘Bij ons op het AZC’, een uitzonderlijk sterke jongen uit Mali met een gouden hartje.

Regisseur Ed Selier brengt met ‘One flew over the cuckoo’s nest’ zijn honderdste stuk op de planken, twee oude mannen die iets voor de honderdste keer doen. Ik hoop dat hij doorgaat om daar mensen uit alle windstreken bij te betrekken en ze een grote rol te geven.

Juist na deze woensdagavond. Juist nu.