Schreur en Elburg, een schatkist vol verhalen

DINXPERLO - Gerrie Elburg en Eduard Schreur zijn beiden 75 jaar lid van eerst sv Dinxperlo, een club die sinds 2019 samen is gegaan met DZSV. Het duo Dinxperloërs werd recent gehuldigd voor hun jubileum. In gesprek met beide jubilarissen, in de gezellige kantine van fusieclub FC Dinxperlo. Legio verhalen passeren de revue, waarbij stiekem nog een heel klein ietsepietsie sprake is van ‘Gruunen’ en ‘Blaauwen.’ 

Door Remko Alberink

Zondagmorgen in Dinxperlo, Eduard Schreur (79) en Gerrie Elburg (80) zitten aan de koffie. “Gisteren was ik drie keer op het voetbalveld”, geeft Schreur aan. “Eerst keek ik even bij mijn kleinzoon en ‘s middags het tweede. ‘s Avonds speelde het eerste en was het erg gezellig in de kantine.”

Gymnastiek
De twee voetballers gaan op verzoek terug in de tijd. “We werden op 4-jarige leeftijd lid van de gymnastiekafdeling, want voetballen mocht je pas als je 12 jaar was”, geeft Elburg, die deze zondag jarig is, aan. “Die gymnastiek was geweldig”, vult Schreur aan. “Je had hier verder niets, dus het was mooi dat we daar konden rennen. We kregen gymnastiekles van juffrouw Hoersbroek uit Terborg. Dat was in de zaal bij café Vriezen, wat nu café Old Dutch in Dinxperlo is.”
Als jochies waren ze veel aan het kijken bij de trainingen van de hoofdmacht van sv Dinxperlo. “Dan haalden we wel eens een bal op die over het doel was gegaan. Konden we even mooi mee voetballen”, zegt Elburg.

Elftal
Het duo zag in hun jeugd een mooie generatie. “Sv Dinxperlo voetbalde op het hoogste amateurniveau in de jaren zestig. We gingen vroeger altijd met vader mee met de bus naar uitwedstrijden en speelden tegen De Treffers, in Tiel en Quick’20. Dat waren mooie tijden.” Eenmaal op de voetbalgerechtigde leeftijd kwamen de leeftijdsgenoten in hetzelfde elftal. Edward was verdediger en maakte zijn entree in het eerste elftal op 16-jarige leeftijd, hij voetbalde tot hij midden vijftig was. Elburg: “Ik was keeper en raakte op mijn 29ste zwaar geblesseerd. Ik brak mijn enkel, kuitbeen en scheenbeen. Tegenwoordig zou je geopereerd worden, maar ik kreeg gips van mijn kleine teen tot aan mijn lies. Die voet is niet goed gezet.”

De Graafschap
Schreur speelde in zijn loopbaan ook nog drie seizoenen voor De Graafschap. “Eerst onder trainer Piet de Visser en later onder Dick Theunissen. Maar ik was daar ook wel geblesseerd hoor. Daar zeiden ze me dat als ik op diezelfde voet doorging, ik op mijn45ste in een rolstoel zou zitten.”
Dat gebeurde niet, want terug in Dinxperlo speelde Schreur nog jaren in de hoofdmacht, en ook in het tweede en het derde. “Maar in dat derde duurde het niet lang. Daar kon ik mijn ei niet kwijt.”
Na twee keer een rentree van een half jaar in het eerste speelde hij zijn laatste jaren in het zaterdagteam van ‘SVD.’

Luchtmacht
Schreur moest om te kunnen voetballen af en toe wel creatief zijn. “Ik werkte bij de Luchtmacht in Enschede”, legt hij uit. “In de bewaking. Dan had je ook eens in de vier weken weekenddienst. Ik ruilde altijd mijn diensten zo dat ik kon voetballen, maar moest dan wel weer snel terug voor de nachtdienst. Ik liep in die tijd alleen maar nachtdiensten.”
Was hij in al die jaren nooit ongeoorloofd afwezig op de vliegbasis? Schreur: “Nee nooit, want als ze daar achter kwamen, dan was je aan de beurt. Kon je drie weken binnen blijven en helemaal niet voetballen.”

Clubliefde
Na hun carrière maakten ze zich nuttig voor de club. Elburg richtte bijvoorbeeld de supportersvereniging op, zat in het jeugdbestuur en samen met Schreur nam hij elke twee weken bij thuiswedstrijden van het eerste elftal de kantinedienst op zich. “Dat deed ik ook op donderdagavond, het was dan de drukste kroeg van Dinxperlo”, spreekt Elburg al lachend.
Vragend wie de beste Dinxperlose voetballer aller tijden was, roept het duo in koor “Fredi Schuurman.”
Schreur verklaart zijn keuze als volgt: “Die had een heel goed techniek en kon daarnaast ook nog eens heel hard lopen.”

Fusie
De fusie van een vijftal jaren geleden tussen sv Dinxperlo (Gruunen) en DZSV (Blaauwen) juicht het tweetal toe. “Je ziet dat het fantastisch uitpakt. Er is nog een enkeling van ‘de Blaauwen’ die niet op zondag komt kijken. Ook leden die destijds tegen waren, hebben hun plekje in de nieuwe vereniging gevonden.”
Het resulteert in een florerende vereniging op een prachtaccommodatie, met jonkies en oudjes, echte Dinxperloërs en import. “We hebben in het verleden veel met mensen van de Douane gespeeld. Als ze overgeplaatst werden waren ze weer weg. Alleen als ze een Dinxperloos meisje hadden ontmoet, bleven ze soms hier wonen.”

Warsteiner
Met de supportersvereniging werden ook reisjes georganiseerd. Elburg: “Zo zijn we naar verschillende stadions geweest. Ook zijn we eens naar Dortmund geweest, maar daar kwamen we het stadion niet in. Toen zijn we maar bij Warsteiner op bezoek gegaan.”