De mooiste gezichten van Zutphen

In Zutphen begon fotograaf Frank Mossink ruim twee jaar geleden met het portretteren van opvallende stadsgenoten. Zijn fascinatie voor portretten deelde hij op social media, waar het snel aansloeg bij een breed publiek. Eind 2023 vierde Mossink zijn 100e portret, en vanaf dit jaar is de wekelijkse serie te bewonderen in Contact Zutphen-Warnsveld.

Door Frank Mossink

In de mooiste gezichten van Zutphen staat deze week een kunstenares centraal die haar wortels in deze prachtige stad heeft liggen, enige tijd naar het westen vertrok voor haar studie maar altijd terugkeerde naar Zutphen voor inspiratie voor haar werk. Sinds kort woont ze er weer permanent en ik vertel je graag over haar leven.

Ze vertelt me dat ze is geboren in Zutphen boven een winkel aan de Heukestraat, maar op eenjarige leeftijd verhuisde ze naar de Frans Halslaan. Op haar tiende verhuisde ze met haar gezin en dat van haar oom en tante naar een boerderij in Warken. Van jongs af aan ging ze naar de vrije school, en ze vertelt dat dit heel bepalend is geweest voor wie ze is en wat ze doet. Hoewel haar ouders niet echt antroposofisch waren, waren veel aspecten daarvan wel duidelijk aanwezig in haar jeugd, zoals de jaarfeesten, een seizoenstafel en speciaal speelgoed. Haar moeder heeft alle oude getuigschriften bewaard waarin te zien is dat ze als kind al heel erg bezig was met het maken van kleine kunstwerken. Een belangrijke herinnering uit haar jeugd is dat terwijl andere kinderen op straat speelden, zij altijd in de serre van hun huis aan het tekenen was. Het huis dat ze onlangs in Zutphen heeft gekocht heeft een soortgelijke serre met veel licht.

Ik vroeg haar of het op jonge leeftijd al duidelijk was dat ze professioneel iets met tekenen zou gaan doen. Ze vertelt me dat ze daar eigenlijk nooit over nadacht. Ze was gewoon altijd aan het tekenen. Na het behalen van haar vwo-diploma is ze architectuur gaan studeren in Delft en heeft ze in Rotterdam gewoond, waar ze korte tijd voor een architectenbureau heeft gewerkt. Tijdens haar studie werd de kwaliteit van haar tekeningen opgemerkt en kreeg ze een beurs waarmee ze een jaar aan de slag kon. De werken die ze toen maakte, waren eigenlijk de voorlopers van de tekeningen die ze recentelijk heeft gemaakt. Het waren toen al een soort Vrije School-achtige tekeningen waarbij grote verhalen heel ruimtelijk werden uitgewerkt en informatie werd geordend in tekeningen. Op die manier ging ze ook haar architectuurprojecten uitwerken. Als je het abstract bekijkt, is architectuur tekenen in 3D van complexe structuren. Dat kan een bouwstructuur zijn, maar ook een maatschappelijke structuur.
Na haar studie bood Joep van Lieshout (Nederlands beeldhouwer, ontwerper en vastgoedontwikkelaar) haar een gratis woning en werkruimte aan, waar ze aan de slag kon. Hij nam haar werk vervolgens mee naar belangrijke plekken waar het kon worden gezien. Een ander gelukje was dat het Kunstmuseum in Den Haag haar werk oppikte en tentoonstelde. Vervolgens was er een galeriehouder die aanbood om haar werk te gaan verkopen. Op dat moment was ze 25. Ze vertelt dat ze in die periode heel hard heeft gewerkt om zoveel mogelijk goede werken op te leveren. En zo werd ieder project steeds een beetje groter en duurde steeds langer. Aan ieder project ligt een grondig onderzoek ten grondslag. Zo maakte ze tijdens haar studie een tekening waarvoor ze een jaar lang literatuurstudie verrichtte. Het werk toont in een ruimtelijk verhaal 42 utopieën die door een lange tijdslijn weergeven hoe architecten deze tekenen en waar zij zelf staat in die ontwikkeling. Een interessant gegeven is dat je kunt zien hoe de utopieën veranderen omdat ze altijd voortkomen uit een bepaald verlangen uit de tijd waarin ze gemaakt zijn.

Vanaf haar studietijd in 2016 woonde ze hoofdzakelijk in Rotterdam en is recent verhuisd naar Zutphen. Haar werk werd in een tentoonstelling in Dat Bolwerk gezien door de Zutphense filmmaker Ariane Greep, die aanbood om een film te maken waarin het hele proces van het maken van een nieuw kunstwerk van dichtbij wordt gevolgd. Ze voelt zich een vertaler van een groot journalistiek onderzoek naar beeld, zodat een grotere groep mensen toegang krijgt tot de complexiteit van een onderwerp, zoals in dit geval het geldstelsel. En zo is de film ‘De Wereld van Carlijn’ gemaakt, die de totstandkoming van ‘De Waterwerk van ons Geld’ laat zien. De film draait momenteel in de Nederlandse bioscopen.

Een leuk detail is dat het waterwerk een metafoor is waarbij het Zutphense waterwerk bij de IJsselkade een belangrijke inspiratiebron is en destijds mede tot stand is gekomen met betrokkenheid van haar opa en oma. Zij waren overigens samen met een groep anderen ook nauw betrokken bij de oprichting van de Morgenster, de Vrije School in Zutphen, de Coehoorn en de Michaelshoeve.

En dus is het volkomen logisch dat deze kunstenaar terug is bij haar roots, hier in onze prachtige stad. Omdat het hier voor haar in alle opzichten stroomt en ook haar zoontje in de zomer met blote voetjes zal spelen in het waterwerk bij de IJssel. Dit portret gaat over niemand minder dan Carlijn Kingma!

www.fotofrank.nl

Facebook ‘Frank Mossink’