Tandarts Eddy van der Wielen: ‘In dit vak moet je feeling met de mensen hebben’

WINTERSWIJK – In 1976 begon Eddy van der Wielen als tandarts in Winterswijk nadat hij zijn studie in Nijmegen had afgerond. Vijftig jaar later is deze halve eeuw gevierd in theater De Storm met een lezing van Prof. Dr. Eelco Hakman, emeritus hoogleraar aangezichtschirurgie en psychodiagnostiek, met aansluitend een receptie ter gelegenheid van dit jubileum.

Door Lineke Voltman

In de praktijkruimte aan de Wilhelminastraat, waar inmiddels zijn zoon Ian de leiding heeft overgenomen, praten we uitgebreid over zijn werkzame leven. En praten doet hij graag en veel. Na elke vraag komt een uitgebreid antwoord met vele zijpaden, zodat we af en toe weer naar het onderwerp moeten terugkeren…

Van der Wielen groeide op in de Bocholtsestraat in een gezin van vijf personen. “Ik had een broer en een zus. Mijn vader was veel afwezig, hij zat negen maanden op zee en was dan drie weken thuis. Dat hield in dat mijn moeder alles regelde. Ondanks dat mijn vader weinig thuis was heb ik een fijne jeugd gehad.”

Van psychiater naar tandarts
Na de lagere school en HBS-B kwam de vraag en wat nu? “Eigenlijk wilde ik psychiater worden, contact met mensen heb ik altijd belangrijk gevonden. Maar tijdens een bezoek aan huisarts Loncq de Jong, die vroeg wat ik wilde worden kreeg ik het antwoord: “Zou je dat wel doen, dat is zeven jaar geneeskunde en vijf jaar specialisatie.” Dat vond ik wel heel lang. Hij opperde toen tandheelkunde, omdat dat maar zes jaar is; dat sprak me wel aan. Ik heb me daarin verder verdiept en uiteindelijk besloten om tandheelkunde te gaan studeren.”

Eigen praktijk
“Na mijn afstuderen in 1976 heb ik vijf maanden gewerkt in de praktijk van Herman Wiechers, daarna ben ik in 1977 een eigen praktijk gestart aan de Huininkmaatstraat met nul patiënten, maar de eerste dag stonden er al vier voor de deur.” Veertien jaar geleden is de praktijk verhuisd naar de Wilhelminastraat in de voormalige expositieruimte. “Nu hebben we vier behandelkamers en zestien medewerkers; vier tandartsen, mondhygiënisten, en paro-preventieassistenten.”

Preventie
“Het vak is in vijftig jaar enorm veranderd. Vroeger was het voornamelijk vullen, trekken, kronen of bruggen en kunstgebitten, deze laatste worden nu alleen nog geplaatst ter vervanging van de oude. We doen veel meer aan preventie en onderhoud, zowel bij volwassenen als kinderen. Ik had in de eerste tien jaar van mijn werk niet kunnen denken dat er een periode zou komen dat ik mensen van boven de 70 of 80 jaar met eigen tanden zou behandelen. Vroeger had men op die leeftijd al lang een kunstgebit.”

Gevraagd naar wat dit vak zo mooi maakt zegt Van der Wielen slechts twee woorden: ‘De mensen’. “Je moet feeling met ze hebben, je ziet ze elk half jaar voor controle, kent de familie en je weet wat er speelt.”

De laatste jaren is Van der Wielen minder gaan werken, vanaf komende 1 januari is dat nog 1,5 dag per week. “Ik ben ontzettend dankbaar dat ik nog steeds mag en kan werken. Wat is er mooier dan dat je nog gezond bent en je werk leuk vindt.”

Afstudeerscriptie
Enige nostalgie is hem ook niet vreemd als hij vertelt over Rikie Vrieze, zijn buurvrouw uit de Bocholtsestraat. “Als ik door die straat fiets, ga ik wel eens even bij haar naar binnen en dan hebben we het over vroeger toen zij vijftig jaar geleden mijn afstudeerscriptie heeft getypt, omdat ik dat niet geleerd had. Dat is toch mooi!”

Structuur
Er wordt vaak gezegd dat achter een succesvolle man een sterke vrouw staat. Van der Wielen kan dat bevestigen. Hij heeft veel steun gehad van zijn vrouw Ria. “Ze heeft een opleiding tandartsassistente gedaan om meer van mijn vak te leren en daarnaast deed ze de administratie toen het nog handmatig gebeurde. Ze heeft voor structuur in mijn leven gezorgd, ik hou van structuur, dat heb ik ook in mijn vak.”

Tenslotte laat Van der Wielen trots een kaartje van een patiënt zien dat hij kreeg ter gelegenheid van zijn jubileum. De tekst luidt: ‘Grote bewondering voor de wijze waarop je als tandarts en als mens in het leven staat en je warme belangstelling voor de persoon. We hopen je nog heel lang te zien als ‘onze’ tandarts’. Zijn reactie: “Mooier kun je het niet krijgen, daar doe je het al die jaren voor!”