Wat de ochtend brengt

Terwijl de gemeenteraad vergadert op 25 september, bestormen honderden demonstranten het gemeentehuis van Doetinchem. Het doet deze dichter denken aan de taferelen nog geen week eerder in Den Haag en aan 2021 toen het Amerikaanse Capitool werd bestormd. Hebben we de moed om elkaar in de ogen te kijken, de hand te reiken?

WAT DE OCHTEND BRENGT

het avondlicht dooft langzaam
de sterren zetten luister bij
de zomer is vroeg gaan liggen
geeft ruim baan aan het najaar
boomblaadjes kleuren bruin

kreten die bij nooit meer horen
klinken luidkeels door de straten
als startsein voor een bestorming
de democratie gaat schuil
achter gesloten deuren

de avond valt elke dag vroeger
we zetten de kachel weer aan
liggen met een dekentje op de bank
wat zijn de nachten al koud
het voelt guur en het went niet

de poorten van de democratie
worden op de proef gesteld
brullende menigten bonzen
op deuren en ramen waarachter
vergaderingen stug doorgaan

de mist komt heel snel op
de koeien gaan kopje onder
schouder aan schouder
wordt hun geloei gedempt
de nacht is doodstil

decennialang hebben we geleerd
dat we ons geluk zelf moeten maken
hoe kan het dan dat boosheid spreekt
grote onmacht de boventoon voert
maar weinigen zich gehoord voelen

we worden overspoeld met nieuws
van wie zich waarover opwindt
we zien nauwelijks wat er gebeurt
waarom en wat er besloten wordt
de ochtend gaat gehuld in nevelen