Floreren

Een jaar geleden ging deze dichter het huis uit. Ze verhuisde naar een appartement van 37 vierkante meter en een balkon. Daar werd een gedicht over geschreven: ‘Groeisporen’. Inmiddels is de aarde weer een keertje om de zon gedraaid en is alleen wonen nog nooit zo normaal geweest. Ze schrijft een vergelijking over storm en bloeien.

Floreren

Dit weekend onweerde het ontzettend
Harde donder en flitsende bliksem
Het plensde pijpenstelen, het stortte dat het goot
Daarvoor een drukkende lucht, dat ademen moeilijk gaat
En daarna een gevoel van opluchting, van koelte en van stilte

Zo voelde verhuizen een jaar geleden ook
De angst van het nieuwe, spanning voor dat wat komen gaat
Je weet nooit hoe het gaat zijn én je weet dat het veel verandering teweeg brengt
Als een wervelwind door je leven
Nog lang daarna vind je afgebroken takken op je pad

Inmiddels staan er drie planten in mijn vensterbank
Een avocado, een cactus, een calathea
Deze hebben mijn groene vingers overleefd en inmiddels floreren ze
En kijkend naar de planten merk ik dat ik ook ben opgebloeid
Dat dingen wat meer vanzelfsprekend gaan, wat natuurlijker komen

Als een storm die na dagen vol plakkerige hitte komt
Altijd net aan de late kant
Merk ik dat mijn leven ook deze vorm aangenomen heeft
De was doe ik nog steeds net te laat, en de vaat laat ik soms een dag staan
Maar de kalmte na de storm heeft inmiddels de overhand

De natuur verstild van het geweld van de bui
En ik verstild in mijn leven
De dingen gebeuren tegenwoordig gewoon
De overgang is geleidelijk gegaan
Ik ben gegroeid en nu bloei ik