Exit is bittere pil voor Rob: ‘Maar ik ben strijdend ten onder gegaan’

Rob Heebink uit Steenderen deed mee aan ‘Kamp van Konings-brugge’

Door Luuk Stam 

STEENDEREN – Het was al jaren zijn grote droom, maar die droom spatte op maandagavond 2 september binnen 24 uur uiteen. Ten minste: in de ogen van de televisiekijker. Want in werkelijkheid stond het leven van Rob Heebink (34) uit Steenderen vijf maanden lang in het teken van ‘Kamp van Koningsbrugge’, het televisieprogramma op NPO1 waarin gewone burgers onder het toeziend oog van presentator Jeroen van Koningsbrugge de opleiding van de Special Forces aangaan, op fysiek en mentaal vlak een uitdaging van jewelste.

Heebink – voor velen een bekend gezicht vanwege de vlogs op zijn online platform ‘In de zorg met Rob’ – deed er maandenlang alles aan om zich zo goed mogelijk voor te bereiden, hij doorstond meerdere voorrondes. Uit zo’n tweeduizend aanmeldingen schopte hij het tot het selecte gezelschap van vijftien mensen, die daadwerkelijk mee mochten doen aan het vijfde seizoen van dit programma. Op een oude kazerne in de Duitse Eifel begon een avontuur dat voor de Steenderense dertiger maandagavond al in de eerste aflevering eindigde.

Liesblessure
Tijdens de ‘geforceerde mars’ speelde een liesblessure dusdanig op dat hij niet anders kon dan uitstappen. Die blessure was ontstaan tijdens een loodzware zwemopdracht, die eerder in het programma te zien was. In het zwembad moesten de deelnemers onder meer heen en weer zwemmen, talloze keren in en uit het bad klimmen, eindeloos watertrappelen, hun overall in het water aan en uit trekken en onder water een knoop leggen. “We zijn daar twee en een half uur, bijna drie uur lang helemaal ondersteboven gekeerd”, blikt Heebink terug.
Toch was het pas in de daarop volgende mars dat de man uit Steenderen het écht moeilijk kreeg. “Ja, dat had met die liesblessure te maken en ja, daar zat ook een mentaal randje omheen”, laat hij zijn licht schijnen over de beelden waarop de pijn van zijn gezicht af te lezen was. “Het deed echt héél erg zeer. Zelf had ik de uitzending in juli al gezien, dat maakte dat ik er nu wat beter naar kon kijken. De teleurstelling is nog steeds enorm, maar maandag was er ook dat besef van: ik heb wel alles gegeven, ik ben strijdend ten onder gegaan.”

Motivatie
De wens om aan ‘Kamp van Koningsbrugge’ mee te doen, ontstond bij Heebink al bij het zien van het allereerste seizoen van dit programma in 2020. Hij en zijn vriendin Iris gingen door een zware tijd, na zes maanden zwangerschap was hun dochtertje Jade levenloos ter wereld gekomen. “Het leven kan kort zijn en vanuit die gedachte wilde ik meer uit mezelf halen”, vat Heebink zijn motivatie van destijds bondig samen. Voor het tweede seizoen deed hij daarom ook al mee aan de voorrondes, toen lukte het nét niet. Nu was het wel raak.
Hoewel hij in de beginfase al het voortouw in de groep nam, had de ouderenverpleegkundige zich vooraf voorgenomen om de eerste 48 uur zo onopvallend mogelijk door te komen. “Ook omdat ik wist: ik ben fysiek niet de allersterkte”, verklaart hij. “Ik dacht: ik moet doorbijten, dan komen mijn sterke punten vanzelf. De schietopdrachten, het vechten, ik heb acht jaar lang kickboksen gedaan. De zelfredzaamheid in de natuur vind ik heel vet, daar voel ik me ook altijd heel comfortabel bij. Daar keek ik erg naar uit, maar zover kwam het niet.”

Ontwikkelen
Waar het zonder die liesblessure toe had geleid? “Dan was ik een stuk verder gekomen, daar ben ik van overtuigd”, stelt Heebink. “Had ik het tot het einde van het programma gehaald? Geen idee. Daar was ik ook helemaal niet mee bezig. En op die momenten ben je al helemaal niet bezig met de camera’s of met hoe het eruit ziet. Je doet dit volledig voor jezelf, je wil jezelf ontwikkelen. Een kwetsbaarder programma dan dit bestaat er in mijn ogen niet, qua omgeving, qua druk, qua uit je comfortzone gaan.”
Veel kijkers waren onder de indruk van zijn inzet, na de uitzending kreeg hij ondanks zijn exit dan ook heel wat lovende woorden. “Die reacties zijn heel tof”, aldus Heebink. “Mensen vinden het jammer, hadden mij daar graag langer gezien. Ikzelf natuurlijk ook. Weet je: dit is iets heel anders dan trainen bij de plaatselijke voetbalvereniging en op zondag een wedstrijd mogen spelen. Mijn leven heeft maandenlang in het teken gestaan van dit programma, ik ben nog nooit zó voorbereid aan iets begonnen. Maar blijkbaar was het niet goed genoeg.”

Valkuil
Waar lag dat aan? Had het beter of anders gekund? Had hij die blessure kunnen voorkomen? Het zijn vragen die Heebink zichzelf niet meer stelt. “Ik denk nu alleen nog: wat heb ik ervan geleerd? Die ervaringen neem ik mee. Ik ben veel opener geworden, durf dat ook steeds meer te laten zien. En ik heb geleerd dat ik misschien niet altijd zo hard hoef te zijn als dat ik vaak voor mezelf ben, dat mag best wel een beetje minder. Die eigenwijsheid, altijd maar door willen gaan, dat is ook mijn valkuil. Dat heeft dit programma heel mooi laten zien.”
Een nieuwe poging komt er niet, dat wil de vader van inmiddels drie kinderen zijn gezin niet nog eens aandoen. Samen met zijn vriendin Iris werkt hij ondertussen wel hard aan een nieuwe uitdaging: met ‘In de zorg met Rob’ gaat hij het theater in. Het platform heeft alleen op Facebook al meer dan 55.000 volgers, dit najaar zal de verpleegkundige ook live voor vele honderden mensen optreden. “Er komen heel mooie dingen aan”, blikt Heebink vooruit. “En de lessen die ik heb geleerd van dit programma neem ik daar absoluut in mee.”