Henk en Dinie Gosselink vinken 65 huwelijksjaren af

Briljanten huwelijkspaar ontvangt op huwelijksdag burgemeester Van Domburg

Door Alice Rouwhorst

STEENDEREN – “Tijdens de boog plaatsen voor de intocht van burgemeester Kruijff zag ik een leuk deerntje van de gymnastiek af komen. Daar moet ik werk van maken, dacht ik toen”, zegt jubilaris Henk Gosselink (88) aan de hoge tafel in de kamer aan de Wehmestraat tegen burgemeester Patrick van Domburg van gemeente Bronckhorst. Die brengt hem en zijn vrouw Dinie deze maandag een bezoek ter ere van hun briljanten huwelijk.

Dat voorval was halverwege de jaren vijftig. Vijf jaar later, op 2 juni 1960 gaven Henk Gosselink en Dinie Harenberg (86) elkaar het ja-woord in de St. Remigiuskerk in Steenderen. Een feest volgde. Receptie en diner bij Rutten in Steenderen en het avondfeest was bij Den Bremer in Toldijk. Als mevrouw Gosselink verliet Dinie haar oudershuis in Toldijk om bij haar kersverse echtgenoot en schoonouders in Steenderen te gaan wonen aan de Landlustweg. “Ik was een boerendochter. De zesde van tien kinderen. Ik had niks met het boerenbedrijf. Ik hoefde dan ook niet van mijn moeder met een boer te trouwen.” Dat deed ze ook niet, want ze trouwde met Henk, die in het woninginrichtingsbedrijf van zijn ouders werkte. Zij behaalde verschillende textieldiploma’s en ging meewerken in de zaak. Naast stoffering hadden Henk en Dinie ook mode en textiel in hun assortiment.

In de mode
“Als we op inkoop gingen in Amsterdam, vertrokken we altijd op tijd”, vertelt Henk verder. “We gingen dan tegenover het bedrijf waar we moesten zijn koffie drinken. Vanuit daar bekeken we dan de vrouwen die naar hun werk gingen. Zo wisten we wat op dat moment in de mode was.” Dinie herinnert zich de tijd van de bermuda’s nog goed. Heel hip in Amsterdam, maar in Steenderen wilde de verkoop niet zo vlotten van de korte broek met pijpen net boven de knieën. “Dat duurde een jaar voordat het hier ‘in’ kwam.” Mode inkopen was dus altijd een beetje een gok of het ging lopen ja of nee.

Goede hulp
Het was hard werken in de zaak. “Lange dagen, korte nachten”, zegt Dinie hierover. “Gelukkig hadden we een hele goede hulp uit Drempt. Zij had ook echt hart voor onze zaak. Als haar dienst erop zat en ze had nog even boodschappen gedaan in het dorp en zag op de terugweg dat er fietsen voor de zaak stonden, stopte ze en ging weer naar binnen om te helpen.”

De zaak floreerde. Elk jaar steeg de omzet. “Wij hadden de tijd mee. Het waren de jaren van de wederopbouw, een goede tijd. Iedereen kreeg het beter en ging meer aan de inrichting van het huis besteden. We kregen veel vertrouwen van onze vaste, protestantse klanten”, vult Henk aan. “Ja, dat verschil was er toen nog. Als ze bijvoorbeeld een feestje hadden, kwamen de protestantse dames hier voor hun kleding. De katholieken gingen naar de andere zaak in het dorp. De klanten wisten dat Dinie hun smaak en maten goed kenden. En paste het niet, dan konden we het zelf vermaken. Ook alle bestelde gordijnen naaiden we zelf.” Halverwege de jaren negentig bouwden ze hun werkzaamheden in de zaak af. In 2000 stopten ze definitief. “Ik heb je daarna ook nooit meer gezien”, grapt hun schoonzoon Hans Geurts die met hun enige dochter Riet getrouwd is en samen het bedrijf voortzetten. De mode ging eruit, alleen de woninginrichting bleef. “Riet en ik hadden helemaal niks met mode en textiel”, zegt Hans daarover. Inmiddels zijn zij ook gestopt en bestaat de zaak niet meer.

Hobby’s
Naast hun drukke werk, vonden Dinie en Henk toch tijd voor hobby’s. Dinie ging nog steeds naar de gym en daarnaast volleybalde ze, net als Henk. “We hebben ook heel veel gefietst. Zo honderd kilometer op een dag. Als we de keus hadden om langs of over de Posbank te fietsen, kozen we voor het laatste. Dat deden we zo even, op een gewone fiets!”, zegt Henk enthousiast. Daarnaast had hij, tot ergernis van zijn vader, een grote passie voor de jacht. Een paar jaar was hij vaste drijver in Bronkhorst, daar leerde hij het echte jagen. Vijftig jaar lang heeft hij zelf terreinen gehad in combinatie met vijf anderen. “Mooie jachtterreinen met jagers die dezelfde gedachten hadden en hebben over de jacht; een bewuste jacht.” Een konijn, haas of hertenbiefstuk stond echter nooit met kerst bij hun op tafel. “Nee, we aten het niet. Het ging naar andere partijen.”

Terugkeren
Tuinieren is een gezamenlijke liefhebberij. “Maar ik kan lang niet meer zo goed volhouden als vroeger’, bekent Dinie. Ondanks dat ligt de tuin er prachtig bij aan de Wehmestraat waar ze nu ruim 25 jaar wonen en ze genieten er nog steeds volop van. Toch zullen ze binnenkort weer terugkeren naar de Landlustweg, waar op dit moment het bedrijfspand verbouwd wordt tot een appartementencomplex. Zij zullen een appartement op de benedenverdieping gaan bewonen. Dit doen ze met gemengde gevoelens, maar het verstand zegt dat het goed is. Zeker wat de gezondheid van Dinie betreft. In 2022 is ze gediagnostiseerd met dementie en onlangs is ze gevallen, waar ze elke dag nog hinder van ondervindt.

Afgelopen weekend hebben Dinie en Henk hun 65-jarig huwelijk met een klein gezelschap gevierd bij Den Bremer. Henks familie is klein, hij was enig kind. Dinie is sinds zeer recentelijk het enige nog in leven zijnde kind van de tien. Ze kijken terug op een gezellige middag samen met de genodigden waaronder hun dochter, schoonzoon en twee (achter)kleinkinderen.

“En tot slot de hamvraag: “Wat is het geheim van zo’n lang huwelijk?””, vroeg burgemeester Van Domburg. Dinie antwoordde: “Elkaar datgene gunnen waar de ander van geniet. Elkaar daar vrij in laten.”