Afscheid van Bloemsierkunst Jolanda

KEIJENBORG - Bloemsierkunst Jolanda in Keijenborg gaat na 35 jaar de deuren sluiten. Een grote mijlpaal voor het dorp.

“Ik woon in een dorp waar bijna alle winkels zijn ‘opgelost in vroeger’. Er zijn er echter nog een paar die het vaandel van het dorpsgevoel hoog houden. Een kleurig vaandel, in het geval van Jolanda’s bloemenhuis”, zegt een van de vaste klanten Gerdy van der Graaf, die opfleurt als zij vanaf Bekveld aan komt rijden en aan de rand van het dorp meteen een gulle buitentuin voor de winkel vindt, vol roze, witte, paarse, rode, oranje, blauwe en gele en vooral groene potten met bloemen en planten!

Het leven is een feest, maar dan moet je wel zelf je bloemetjes buiten zetten! Dat moet Jolanda van Londen ook hebben gedacht toen ze haar bloemenzaak 35 jaar geleden begon. Heel vaak worden smoezen bedacht om even aan te wippen voor de nieuwtjes, de nieuwe aanwinsten, tips voor noodlijdende plantenkinders of een boeketje voor iemand. De aanbiedingen zijn op het schoolbord buiten te lezen.

Van der Graaf: “Altijd word ik ontvangen met een warm ‘Hallo!’. We zien meteen aan elkaar hoe de vlag erbij hangt. We kennen elkaar nu twintig jaar en dat is genoeg om elkaars lichaamstaal te kunnen lezen. Het geeft me een gevoel van veilig, van thuis. Jolanda leeft in alles met me mee, uitbundige blijheid, soms ook rouw en alles daartussenin. En zo leeft ze met iedereen mee die daar klant is. Moet je je dat eens voorstellen!” Een bruidje die haar bruidsboeket komt uitkiezen is enig, een orchidee voor een jarige tante is prima, bloemen voor de kerk is een eer, een bloemstuk voor een zieke is ook fijn en als het een heel ernstig zieke is wordt het al zwaarder, maar als iemand een grafstuk komt bestellen met een snik in zijn stem, dan is het echt wel heftig. Van Londen weet als bloemist niet wie er binnenkomt en in welke gemoedstoestand, maar is op alles voorbereid, kan snel afstemmen en haar woorden zorgvuldig kiezen. Of omgaan met notoire mopperkonten, als iets niet verkrijgbaar blijkt te zijn. Gelukkig valt er altijd veel te lachen.

Een bloemenzaak: waar begon je aan, met een vrij frisse winkel op het noorden, wat rillen betekende in de winterse periode. Rijk werd je er niet van, wel gelukkig, zo vertelde je. Bloemsierkunstenares is zij in hart en nieren, met passie voor het vak. Dat ervoer Gerry van der Graaf ook. “Dat grafstuk voor mijn moeder: schitterend, echt helemaal ma ten voeten uit. Ze is een vakvrouw met gevoel voor kleur, vorm, sfeer en schoonheid. Wat een kennis van bloemen en planten, kwaliteit, verzorging en houdbaarheid. Wat een mensenkennis ook. En een empathie. Echt een totaalpakket aan gaven. Maar vooral liefde.”

Als het buiten vroeger donker werd, gingen er steeds meer kleine lichtjes branden in de etalage. Kerst was het hoogtepunt van het jaar, Van Londen zette voor klanten een kerstboom opzij waarvan zij wist dat zij die mooi zouden vinden. Met Pasen snoeide ze zelfs weleens de kronkelwilg in haar eigen tuin om nog een paar takken te regelen als ze nergens meer te krijgen waren.

De bloemenzaak is geen vervanging voor de dorpsdokter, maar wel een welkome aanvulling. Een bos bloemen en een beetje aandacht doen wonderen. Ook Bernadette, haar trouwe collega, bracht met haar vriendelijke, kalme persoonlijkheid rust en stabiliteit met zich mee en gedegen vakmanschap. Een mooi span met zijn tweeën, in het hart van het dorp.

De hele inboedel moet nu weg, het is opheffingsuitverkoop. Dat woord staat op het vertrouwde schoolbord buiten. “Langzaam beseffen we hier in Keijenborg wat er allemaal verloren gaat, als de winkel niet meer bestaat”, zegt Van der Graaf. “Ach Jolanda, bedenk ik me ineens, mijn familie kan je nu niet meer bellen om een bos bloemen voor me te laten bezorgen.”

En toch is het ook goed zo. “35 jaar ben je open geweest Jolanda en stond je elke dag, behalve zondag en maandag, voor ons klaar. Wat een prestatie, wat een trouw! Nu ga je aan je rust en je gezondheid werken en leuke dingen doen waar nooit tijd voor was. Helemaal verdiend. Dank jullie wel voor alles, Jolanda en Bernadette, heel veel geluk in de volgende levensfase!”