Goed gaon Ben! - In Memoriam Ben Beijer

DOETINCHEM - Afgelopen dinsdagochtend. Ik krijg een belletje van Anke. Haar man Ben Beijer is plotseling de avond ervoor overleden. Verbaasd en enigszins bevroren condoleer ik haar. De vrijdag ervoor mailt hij mij nog zijn column Vrolijk makend en een paar weken daarvoor hebben we nog leuk e-mailcontact over de winnaars van het open podium van Amphion. Ik vraag of hij nog weet dat ik in 2003 een voorronde won. Luttele minuten later ontvang ik een gedetailleerde mail met de namen van de overige deelnemers incluis leuke anekdotes: “Je hebt voor mij weer mooie tijden laten herleven, dank.”
Columns en cultuur illustreren zijn zijn en onderstaande herinneringen van mensen die Ben kenden, illustreren dat we hém moeten bedanken. Begaan en bevlogen, maar nu moet Ben gaan en is hij ineens gevlogen.

Door Meindert Bussink

Het Doetinchems Vizier wordt door veel inwoners nauwgezet gelezen. Met name de columns in de krant springen heel erg in het oog en zijn voor heel veel mensen een vast leespunt. Dat geldt niet alleen voor de onze, maar denk ik zeker ook voor die van Ben.
Wat ik mooi vond van zijn columns en dat hoort er denk ik ook wel bij is dat ze nogal uitgesproken waren. Negen van de tien keer beviel mij dat wel en een heel enkele keer had hij ook iets bij de kop waar ik net wat anders over dacht. Maar dat is juist het mooie van een column dat die net een beetje moet schuren.
Achter die soms scherpe columnist met een eigen mening ging een zeer bij Doetinchem en de Achterhoek betrokken mens schuil die het vooral belangrijk vond dat de beeldvorming over onze stad en regio goed is.
Ik kwam Ben op allerlei plekken tegen, bijvoorbeeld bij Mooi Koor Man waar ik regelmatig met hem in gesprek was om een keer langs te komen om met de mannen op te treden. Dat is er helaas nooit van gekomen, behalve bij het Oranjeconcert voor Koningsdag wanneer ik altijd luidkeels meezing.
Bij alle initiatieven was er altijd wel een moment dat we elkaar zagen en de wereld beschouwden. Met Ben is iemand overleden die een heel actieve rol speelde in onze gemeenschap en dat is een groot verlies.

Mark Boumans, burgemeester van Doetinchem

Ben zijn dorp was Gaanderen. Daar heeft hij zich voor ingezet.
Zijn lach en humor kon hij het dorp Gaanderen aan elkaar verbinden.
Ben is en blijft een bijzondere Gaandernaar.
Rust zacht.

Coen Stevens, dorpsverbinder Gaanderen

Een zeer bijzonder mens. Belangstellend voor iedereen en een man met veel gevoel voor humor. Zijn vader was vertegenwoordiger en Ben dus ook. Hij reisde daarvoor door heel Twente en de Achterhoek.
Voor Gaanderen heeft hij veel betekend en was hij de conferencier bij iedere activiteit in het dorp. Van carnaval tot parochieavonden. Hij stond regelmatig op het toneel van zaal Arts en van zaal Waarbroek. Hij kwam regelmatig met zijn Anke bij Schouwburg Amphion en het Open Podium. Was zeer geïnteresseerd in cultuur en dan met name regionaal. Het is nooit makkelijk om met het verlies van iemand van wie u houdt om te gaan. Iemand waar u om geeft en uw hele leven mee heeft doorgebracht. Wij wensen zijn Anke en familie veel sterkte en ook wij zullen hem missen.

Henk Raben, oud-directeur schouwburg Amphion

Ben was een aimabele lieve, bevlogen en betrokken man bij alle culture activiteiten in Doetinchem en in het bijzonder van Amphion. Ik herinner hem als een warme persoonlijkheid. Altijd positief, goedlachs en stimulerend voor andere mensen.

Ik weet niet hoe actief hij nog was, maar de cultuur in Doetinchem raakt een bijzonder mens en groot ambassadeur kwijt.

Charles Droste, oud-directeur schouwburg Amphion

Ben Beijer tijdens Hart van Doetinchem 3-3-2006. Foto: Roel Kleinpenning - Foto: Roel Kleinpenning 

Ik liep 3 jaar geleden met Sam Kolenbrander (toen 18) langs Bens appartement. Hij zwaaide naar ons.
“Wie is dat?” vroeg Sam.
Ik zeg: “Ben Beijer!”
“Wie is Ben Beijer?”
“De Achterhoekse Toon Hermans!”
“Wie is Toon Hermans?”

Ik heb altijd een leuk contact gehouden met Ben. Hij heeft voor ons de serie over Gaanderen in de jaren ‘50 ingesproken. 

“Heb je geen tekst?” Vroeg Ben.
Ik zei: “Nee, vertel maar gewoon wat je ziet.”

Ik ben wel eens bij Ben en Anke op bezoek geweest om iets door te spreken over het jubileum van Mooi Koor Man. Het was een sketch op zich. De zinnen die Ben begon, werden afgemaakt door zijn lieve vrouw. Niet één keer, maar constant! Al die verhalen van hem kon ze blijkbaar dromen.
We zullen hem missen!

Wim Maatman, conceptontwikkelaar Oasem

Ik heb je leren kennen als een warme, meelevende collega die nog vol in het leven stond. Daarvan kregen wij een inkijkje middels jouw scherpe pen.

Er ontstaat een leegte in jouw huis, op het podium en op pagina 3 van het Doetinchems Vizier.  We zullen jouw invulling missen, lieve Ben. Je blijft voortbestaan in onze harten - wie schrijft, blijft.

Goed gaon

Kelly Heerink, eindredacteur Doetinchems Vizier

Geschokt en verdrietig. Twee woorden die steeds terugkomen in de groepsapp van de redactie van Achterhoek Nieuws als op dinsdagochtend bekend wordt dat Ben Beijer onverwachts is overleden. Ben, sinds jaar en dag freelance journalist en columnist voor Doetinchems Vizier met een enorme staat van dienst. Bekende Doetinchemmer. Met zijn 82 jaar nog zeer vitaal en actief. En opeens is het voorbij.

Hij schreef zijn columns onder de titel ‘Ben Beijer bekijkt het anders’. En dat deed hij. Waar anderen aan voorbij lopen, bleef hij stilstaan. Hij zag de kleine veranderingen in de straat. Hoorde de gesprekken in de binnenstad, bij het koor en op het terras. Hij stelde vragen die iedereen dacht, maar niemand hardop zei. Dat maakte hem tot een betrokken observator, iemand die het gewone leven juist bijzonder wist te maken.
De kleine alledaagse dingen, die hadden zijn aandacht.

Ben was actief in het maatschappelijke en culturele leven van de stad. Als oud-voorzitter van het mannenkoor Mooi Koor Man bleef hij zich met overtuiging inzetten voor muziek, gemeenschap en gezellige samenzang. Hij wist dat een koor niet alleen draait om noten op papier, maar vooral om mensen die elkaar dragen. Het was hem ernst, maar nooit zwaar. Als er gelachen kon worden, dan werd er gelachen. Als er doorgezet moest worden, ging hij voorop.

Wie met Ben in gesprek raakte, moest er rekening mee houden dat het enige tijd ging kosten. Anekdotes, herinneringen uit zijn jeugd, kleurrijke verhalen (soms met veel details), er kwam geen eind aan de woordenstroom.

Levensgenieter als hij was, zette hij zich vol enthousiasme in, samen met andere vrijwilligers, om de gang van zaken rond de kunstijsbaan op het Simonsplein te organiseren. Genietend van het plezier van schoolkinderen, volwassenen en pubers. Al dan niet voor het eerst op de gladde ijzers. Hij kon er uren bij staan kijken en stak ondertussen de handen uit de mouwen.

Ben was zoveel meer, deed zoveel meer. Gewoon omdat het in zijn aard zat en omdat hij niet stil kon zitten. En plotseling houdt het op. In zijn laatste column blikt hij nog vooruit naar de tweede kamer verkiezingen: “Ik wens ons allen woensdag veel wijsheid en hoop op een verrassende en vrolijk makende uitslag”, is zijn slotzin.
‘Vrolijk maken’, dat was misschien wel zijn levensmotto. In alle gesprekjes die ik met Ben heb gehad hebben we gelachen. Om onszelf, om anderen en om woordgrappen. Relativerend en altijd eindigend met de wens ‘goed gaon!’

Met zijn overlijden missen we vanaf nu een stem die iets toevoegt. Een stem die de stad en de regio een spiegel voorhoudt. Geen grote spiegel, maar een kleine die in je jaszak past. Precies groot genoeg om jezelf zo af en toe even in aan te kijken.

Wij wensen zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, familie, vrienden en allen die hem lief waren veel kracht en vrede in deze dagen. Moge de warmte en vrolijkheid van zijn leven blijven meereizen, ook nu hij zelf niet meer in onze kring staat.

Ben; Goed gaon!

Walter Hobelman, voormalig eindredacteur Doetinchems Vizier

In mijn periode als eindredacteur van Doetinchems Vizier verzorgde Ben wekelijks de column. In de hectiek die de redactionele samenstelling van een weekkrant vaak is, was de mail van Ben met zijn nieuwe column een moment om even koffie te halen en te genieten van zijn fijnzinnige observaties.

Ben had de gave om datgeen dat hij om zich heen zag, te verwoorden met een milde scherpheid. Voorbeeld uit zijn allerlaatste column, in aanloop naar de verkiezingen: “Wij kunnen (als het goed is) lid worden van democratische partijen en invloed uitoefenen op het beleid.”

Hij kon als geen ander verwoorden hoe hij bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen beoordeelde, maar deed dat op een dermate verfijnde, milde wijze, en vrijwel altijd met de nodige humor. Voorbeeld: “Jonge mensen betalen de hoofdprijs voor kamers die zo klein zijn dat de wc bril uit zichzelf rechtop blijft staan.”

Als ik Ben trof, bijvoorbeeld bij een redactieborrel of bij het uitreiken van een kerstgeschenk, kwamen we vroeg of laat aan het praten over wijlen Cor van den Burg, redactiechef van de Doetinchemse weekkranten. Ben had net als Cor een geweldig gevoel voor humor en ook de passie voor theater deelden de twee markante Doetinchemmers.

Waar ze nu ook mogen zijn, ik stel me zo voor dat Ben en Cor elkaar al hebben gevonden, het glas heffen en lachen om de verhalen van vroeger.

Martijn Kraan, voormalig eindredacteur Doetinchems Vizier

Ben Beijer Gaanderen 1-12-2012. Foto: Roel Kleinpenning - Foto: Roel Kleinpenning