Nieuwe start in Montferland: Irina en Sergei bouwen aan toekomst

Didam - Twee Oekraïense nieuwkomers, Irina en Sergei, slaan in Montferland en omgeving een nieuwe weg in. Hun levens veranderden ingrijpend door de oorlog. In Nederland vonden zij veiligheid, nieuwe kansen en mensen die hen welkom heetten.

Door Karin van der Velden

Het verhaal van Irina
Irina (38) woont met haar gezin, man en twee kinderen, haar moeder en nog vijftien andere mensen in één huis, dat zijn allemaal mensen die zij voor haar vlucht niet kende. Ondanks het gemis van haar thuisland probeert ze elke dag stappen vooruit te zetten.

Ze komt uit een bezet gebied in Oekraïne. Haar huis werd gebombardeerd, terugkeren betekent ergens anders weer helemaal opnieuw beginnen. “Mijn dochter is inmiddels helemaal Nederlands. Ik wil graag hier blijven en onze toekomst hier opbouwen,” vertelt ze.

In Nederland moest Irina wennen aan veel nieuwe dingen: andere tradities, vaak nieuw eten en vooral de strakke Nederlandse agenda. “In Oekraïne is het meer chaos,” lacht ze. “Hier moet je overal op tijd zijn. In het ziekenhuis bijvoorbeeld: ben je te laat, dan kun je weer gaan!”

Koken doet ze vooral Oekraïens, er zijn Nederlandse ontdekkingen die ze heerlijk vindt. “Stroopwafels, ja, echt heel lekker.” Door Welcom kwam Irina in aanraking met nieuwe smaken: “Vroeger kwam ik eens per maand eten wat vrijwilligers maakten. Zoals een kleine kom paddenstoelensoep, met minipaddenstoelen. Dat was even wennen, in Oekraïne is de soep veel meer gevuld, met grote paddestoelen!”

Werk en vrijwilligerswerk
Irina werkt als schoonmaakster én als vrijwilligster bij Liemerije, waar ze gesprekken voert met bewoners en helpt bij koffie en thee schenken en het dekken van tafels. Collega’s zijn inmiddels vrienden geworden, zelfs zo hecht dat ze is uitgenodigd voor een huwelijksfeest. Elke woensdag doet ze drie uur vrijwilligerswerk. “De bewoners en ik begrijpen elkaar, soms weet ik niet hoe. Ik leer elke dag nieuwe woorden.”

Eerder volgde Irina lessen op het Graafschap College. Vanwege de lange wachtlijsten kan ze pas in februari verder. Tot die tijd leert ze Nederlands dankzij vrijwilligers. Haar dochter spreekt inmiddels vloeiend Nederlands; haar zoon spreekt het vooral op school.

Sport en moederschap in de vrije tijd
Naast haar drukke leven traint Irina bij een sportschool met gewichten en probeert ze haar kinderen, van 10 en 5 jaar, een zo normaal mogelijk leven te geven. Met steun van Trees, een vrijwilliger die inmiddels als familie voelt: “We helpen elkaar, komen bij elkaar op visite. Dat betekent heel veel.”

Het verhaal van Sergei
Sergei woont momenteel met acht mensen in één huis. Ook hij kende niemand, hij probeert er het beste van te maken. Hij werkt als kapper bij Cosme in Arnhem. Meestal heeft hij Nederlandse klanten, soms internationale. Hij spreekt een beetje Nederlands, Engels, Tsjechisch en Pools. “Russische klanten laat ik liever naar collega’s gaan”, vertelt hij.

In Oekraïne had Sergei een goed leven: vijftien jaar had hij samen met een zakenpartner een eigen kapsalon waar hij VIP-klanten behandelde. “Nederland was niet mijn keuze,” zegt hij eerlijk. “Ik had daar alles: werk, vrienden, een mooi leven.”

“Nederlanders leren mij om rustig te blijven. Ik ben van nature nogal emotioneel.” De grootste omschakeling was het werktempo. “In Oekraïne kon ik alle tijd nemen voor mijn klanten. Hier moet ik sneller werken. En, dat is nieuw nieuw, ik heb nu een agenda,” zegt hij lachend.

“Bij het leren van de taal kreeg ik enorme hulp van vrijwilligers van Welcom en de gemeente. Naast mijn werk volg ik nu Nederlandse lessen op niveau A2 aan het Graafschap College in Doetinchem. Ik wil heel graag mijn studie op B1-niveau voortzetten.”

Toekomstplannen
Sergei hoopt in de toekomst zelfstandig te kunnen wonen en een eigen salon te openen. “Het is mijn ambitie om topstylist te worden en service en kwaliteit te verbeteren.”