Gitaristen Rocco Ostermann (links) en Wout Kemkens (rechts) bij de presentatie van de plaat De Niemanders II in Luxor in Arnhem.

Gitaristen Rocco Ostermann (links) en Wout Kemkens (rechts) bij de presentatie van de plaat De Niemanders II in Luxor in Arnhem. 

Foto: M. Bussink

“Je kunt mekkeren, maar ook iets leuks doen voor elkaar”

Muziek

ULFT - “Notenconfetti.” Zo kwalificeerde ik de muziek van deze heren al eens bij een Gronings podium tijdens Noorderslag. Een feestje voor het oor, voor wie natuurlijk van confetti houdt. Als de wellicht twee meest eigenzinnige gitaristen uit de Achterhoek samen in een band zitten, dan kun je dat ook verwachten. En de rek is er ook lang niet uit, want onlangs presenteerden de Dinxperlose Rocco Ostermann en de Lichtenvoordse Wout Kemkens alweer hun achtste plaat samen. Na Shaking Godspeed en Donnerwetter, volgt de tweede plaat van De Niemanders. Op vrijdagavond 8 november trappen de heren met hun eclectische gezelschap de Dag van de Achterhoekse Popmuziek af op het poppodium van het DRU Industriepark. Ik sprak kort met zanger en gitarist Rocco Ostermann. 

Door Meindert Bussink

“Het leek soms wel op Hogwarts, van Harry Potter. Ik werd er heel gelukkig van.” Ostermann beschrijft de amicale samenkomsten van de muzikanten van het tweede Niemanders project met asielzoekers en zoomt direct uit naar de samenleving: “Je kunt overal wel over mekkeren, maar je kunt ook iets leuks doen voor elkaar. Wij muzikanten kunnen daar een belangrijke rol spelen toch?”

Bij de eerste plaat namen ze liedjes op met gedetineerden en voor de tweede plaat versterkten zij zich met producer Rick Wiegerick uit Vragender. Met een mobiele studio zocht het trio in asielzoekerscentra naar zangers, muzikanten en hun muziek en verhalen. De gemêleerde muziek spreekt via allerlei talen over heftige reizen, dromen, familie, vorige levens en hun huidige situatie als vluchteling.

Inmiddels voelt De Niemanders bijna als een familie: “We eten en praten veel samen en er is geen ego ding. We zijn allemaal goed georganiseerd en heel scherp. De muziek is niet allemaal onze stijl, maar het is heel cool hoe het allemaal in elkaar valt.” De samenstelling met buitenlandse muzikanten blijkt niet heel veel anders te zijn dan voorgaande bands met een vaste groep muzikanten: “We voelen ons wel degelijk een band. We worden inmiddels echt als ingelopen schoenen en slaan elkaar na een optreden op elkaars schouder, zoals je bij een band ook doet.” 

Als discipelen van Dionysus, de god van vreugde, kon het tweetal zowel bij de gedetineerden als bij de asielzoekers wat licht brengen in de duisternis. “We merkten dat wij altijd plezier brachten met wat Achterhoekse nuchterheid.” Hetzelfde recept werd geprobeerd met daklozen, maar dat was wat lastiger: “Daar had je vaak te maken met drugs en psychoses. De mensen daar zijn vaak helemaal uitgeput en echt kapot.”

Voor Ostermann is het ook hard werken, maar zonder te klagen: “Naast mijn soloshows en schrijfopdrachten dacht ik dat ik in december een stuk of acht optredens met Andre Manuel zou hebben, maar dan komt MOJO weer ineens met een hele bups optredens. Je agenda slibt dicht. Op de achtergrond gebeurt ook heel veel, dat ziet men vaak niet. Het is ook missionaris werk. We proberen het Niemanders verhaal te verspreiden en hopen mensen te kunnen inspireren met wat wij doen, zoals wij ook zijn geïnspireerd door andere muzikanten en verhalen. Zoals bijvoorbeeld die Nederlandse Boyan Slat die de plastic soep in de oceaan wil opruimen. Wat een fantastische gast. Hij kan ook wat anders doen, maar hij kiest ervoor om zich hiervoor in te zetten.” Inspirerende verhalen hoeven niet altijd groots en meeslepend te zijn: “Kleine helden zijn ook belangrijk. Mensen die er voor een ander zijn, die de deur open willen doen of even willen luisteren naar een ander.”

Ostermann woont alweer een aantal jaren in Arnhem, maar kijkt er altijd weer naar uit om in de Achterhoek op te treden: “Soulster Arthur Conley vertelde me ooit, dat ik nooit mijn backyard moet vergeten. De Achterhoek is toch onze zandbak, onze ruggengraat. Tuurlijk, optreden in Arnhem, Terschelling of Paradiso is gaaf, maar de Achterhoek lijkt toch belangrijker. Daar kom ik vandaan.”

Het concert van De Niemanders begint om 20.30 uur en de zaal gaat om 20.00 open. Het voorprogramma wordt verzorgd door de Warnsveldse zangeres en songwriter Marieke Ruessink, die als Mink debuteert en dan tevens haar eerste single uitbrengt.

Advertenties doorgeplaatst vanuit de krant