‘Dieren staan in mijn leven op één’

Eco Teunissen 25 jaar dierenverzorger in Vogelpark

ZUTPHEN – “Waar wil je zitten? Een stoel heb ik niet.” Geen probleem, rondom het binnenverblijf van de dieren zijn wat verhoginkjes, daar kun je prima op plaatsnemen. Voor een gesprek met Eco Teunissen, die sinds vijfentwintig jaar de dierenweide in het Vogelpark beheert. ,,Ik ben hier alle dagen.”

Door Sander Grootendorst

“Vóór je gaat zitten: kijk eens door het raampje…” In het binnenverblijf, op het stro, hebben zeven dwergkonijnen een plekje uit de kou, in de zon ingenomen. “Lief hè?”
Teunissen (65) spreekt met vertedering over zijn dieren en zo gaat hij ook met ze om. Een van de geiten komt aandacht vragen, legt haar poot op de knie van de beheerder. Die legt uit wat dieren voor hem betekenen. “Dieren staan in mijn leven op één. Ze hebben recht op een goede verzorging. En die krijgen ze ook.” Teunissen, zoon van een slager, is zelfverklaard vegetariër. “Ik heb in de slagerij van mijn vader gewerkt, mijn nichtje en ik maakten soeppakettten. Ik ging ook wel eens mee naar het slachthuis. Bij de kalverslachter sloegen alle stoppen in mijn hoofd door… Hoe kún je dat als mens willen doen? Ik was zo kwaad dat ik van plan was om slachthuizen te gaan opblazen. Ben gaan leren hoe je explosieven moet maken. Heb drie kilo tot ontploffing gebracht, hier in het Vogelpark, waar nu dat kanon staat.”

Inkeer
Daar bleef het bij, hij kwam tot inkeer. “Het is veertig jaar geleden. Ik was geestelijk nog in ontwikkeling. God heeft me teruggefloten: word geen verderfengel, probeer het goede te doen.” Dat advies volgde Teunissen op en zo werd hij het zachtaardige tegenwicht tegenover “de schandelijke manier waarop veel dieren worden behandeld”. “Dat de koe meteen haar pasgeboren jong moet inleveren; de koe die haar hele leven wordt uitgemolken om aan het einde te worden geslacht.”

Paul de Jager is erbij komen zitten. Hij kwam vijf jaar geleden in Zutphen wonen met uitzicht op het Vogelpark, en werd secretaris van de stichting die over dat park gaat. Teunissen vertelt over de tijd rond de millenniumwisseling, toen hij als onbezoldigd dierenverzorger begon: “Ik ging naar een bijeenkomst over het Vogelpark. Hoe dat weer net zo mooi kon worden als vroeger. Bij een tweede bijeenkomst zouden we het hebben over het verzorgen van de ganzen in het park, misschien was dat wat voor mij. Maar in de Oude Bornhof was ik de enige belangstellende, omdat het Nederlands Elftal moest voetballen. Ik zei tegen Enneke Sixma van Wijkaanpak dat ik ook dingen van hout kon maken. Eijerkamp (meubelbedrijf gerund door fanatieke duivenhouders, SG) had vijfduizend gulden gedoneerd voor een duiventil in het Vogelpark. Die heb ik gemaakt. Hij staat er nóg. En ik ging de duiven verzorgen.”

Chalet
Er was ook behoefte aan een binnenverblijf. Teunissen: “Dat hok heb ik gebouwd, helemaal van eikenhout, ik heb er vier jaar over gedaan.” “Nou ja, een hok…”, corrigeert de secretaris, “je doet jezelf tekort, Eco, het was een prachtig chalet, met gebogen daken en koepeltjes.” De Jager laat een foto zien: een sprookjeshuis voor dieren, dertien etages hoog. Gelukkig heeft hij die foto nog. Vandalen staken het dierenverblijf in 2011 in de fik, er bleef niets van over. Teunissen bouwde en nieuw, bescheidener, onderkomen van twee etages.

In de loop der jaren is er vanuit de gemeente enkele keren sprake van geweest dat Teunissens inzet voor de dieren, en daarmee voor de menselijke parkbezoekers, een betaalde baan zou moeten zijn. “Maar daar is het nooit van gekomen. Misschien, als wethouder Kees Luesink destijds was gebleven… Maar hij werd toen net burgemeester van Doesburg.” Luesink regelde wel dat de gemeente het voer voor de dieren bekostigde. Dat werd later teruggedraaid. “Toen betaalde ik het weer uit eigen zak, wat ik daarvóór ook al had gedaan.”

Alle dieren
Na de brand kwam alsnog geld voor het voer beschikbaar, jaarlijks wordt er duizend euro uitgekeerd. “Het basisbedrag begint wel aardig te slinken”, zegt De Jager. Hij denkt aan een ‘donatieronde’ waarbij de omwonenden van het park een duit in het zakje kunnen doen.

Velen van hen kennen Teunissen, voeren gesprekken met hem aan het hek, over de dieren natuurlijk, over de maatschappij (“ik word er niet vrolijk van, al helemaal niet van de politiek”, zegt Teunissen), over God (Teunissen heeft ook over Hem zo z’n eigen mening: “Ik heb de bijbel gelezen, en het Deuteronomium verscheurd. Al die dieren die worden geofferd. Als dát Gods bedoeling is…”). Of over andere zaken, zoals muziek: “ik heb vijfhonderd lp’s uit de jaren zestig, zeventig en tachtig.”

Trouwens, wie kent Eco Teunissen niet? De man die je door Zutphen en Warnsveld ziet fietsen om bij bakkers en groenteverkopers restanten op te halen, voor de dieren in het Vogelpark geeft én voor de dieren onderweg. Hier en daar strooit hij een handvol. “Ben er alleen mee gestopt toen er een rattenplaag was. Je had moeten zien wat er gebeurde: de vogels vlogen met me mee in de bomen langs het fietspad… “ Ze leken te vragen: waar blijft ons eten?

Jaapjaapjaap
Teunissen woont vlak bij het park. “Ik ben er alle dagen”, zegt hij. “En met de jaarwisseling ook ‘s nachts: “Dan zet ik eten neer dat ze het lekkerst vinden. Als het geknal begint, gaan ze allemaal onrustig rondlopen. Maar dit jaar viel het mee.”

De geiten vinden dat het gesprek lang genoeg heeft geduurd, proberen het papier uit de hand van de verslaggever te trekken. Twee herten houden van een afstandje de boel in de gaten. Vier loopeenden zijn een of ander spelletje aan het doen. Een van die eenden (hij heet Jaap, omdat-ie de hele dag jaapjaapjaap roept) is een overgeblevene uit het geschenk van De Jager aan Teunissen: “We zijn naar Zutphen verhuisd vanuit Haarlem. Daar hadden we kippen en eenden. We dachten: die kunnen niet mee. Maar toen kenden we de dierenweide nog niet. We waren blij met Eco. En als stichting zijn we dat natuurlijk ook. We hopen dat hij nog jaren doorgaat.”
Het meest blij zijn ongetwijfeld de dieren. Ze kunnen het zelf niet onder woorden brengen, maar alles in hun gedrag wijst erop.

Mail voor meer informatie: vogelparkstadsboomgaard@gmail.com