Juf Irma te Nijenhuis-Nederend van de Willibrordusschool gaat met vervroegd pensioen. Foto: Kyra Broshuis
Juf Irma neemt na 44 jaar afscheid
Onderwijs Groenlo‘Hier ben ik op mijn 17de begonnen als stagiaire’
Door Kyra Broshuis
GROENLO - De zomervakantie is ten einde maar voor juf Irma te Nijenhuis-Nederend (64) van de Sint Willibrordusschool begint een hele lánge vakantie. Na 44 jaar in het kleuteronderwijs trekt ze de schooldeuren op woensdag 30 augustus definitief achter zich dicht. Ze gaat met vervroegd pensioen.
Irma, getrouwd en moeder van 2 zoons en trotse oma van 4 kleinkinderen, vindt het na al die jaren mooi geweest. “Mijn man is al met pensioen en ik wil graag samen met hem nog meer van het leven genieten. We hebben een camper en kijken er enorm naar uit om samen op pad te gaan.”
De Hummelhof, de Deken van Dam en Sint Jozefschool
De juf, geboren te Haastrecht en opgegroeid in Eibergen maar al haar hele werkende leven woonachtig in Groenlo, koos heel bewust voor het kleuteronderwijs. “Ik heb de KLOS-opleiding gedaan en stam nog uit de tijd dat je helemaal zelf je lessen moest bedenken en maken. Direct na mijn afstuderen kreeg ik een baan bij De Hummelhof, een aparte kleuterschool naast de oude Deken van Damschool. Na een paar jaar werd ik de opvolgster van zuster Ambrosius op de Sint Jozefschool, wat nu ‘t Carillon is. In die tijd werden kleuter- en basisonderwijs samengevoegd. Ik werd adjunct-directeur. Toen ik moeder werd van mijn eerste zoon ben ik parttime gaan werken in de functie van kleuterjuf. Een volledige baan combineren met het moederschap vond ik te veel.” Van ‘de St. Jozef’ ging ze naar de toenmalige Deken van Damschool wat nu de Ni’je Veste is en sinds 5 jaar werkt ze op de St. Willibrordusschool.
Kleuters
“Kleuters vond en vind ik het allerleukst. Je werkt altijd vanuit één thema en alles is één geheel. Het is een hele andere manier van werken dan in groep 3 en hoger. De ontwikkeling van de kleuters is heel mooi, ze zijn zo eerlijk en spontaan. Als ze ouder worden, staan ze toch meer onder invloed van anderen. Bij de kleuters heb je ook meer contact met de ouders, zeker vroeger, dat was heel fijn. Een kind is het dierbaarste wat er is en als je dan van ouders het vertrouwen krijgt een deel van de opvoeding te mogen doen, is dat heel bijzonder. Verdrietige herinneringen zijn er uiteraard ook. Er kwam eens een moeder haar kind aanmelden en ze vertelde dat hij ziek was. Het kindje had kanker, dat zijn vreselijke dingen die je nooit vergeet.”
Het moment
Dat er nu na 44 jaar een eind aan het werk komt, voelt vreemd, zo vertelt Irma. “Ineens is het zover. Vanaf mijn zestigste begon ik er wel meer over na te denken. Mijn ouders en twee broers zijn overleden; je realiseert je dan dat je niet het eeuwige leven hebt. Het wordt ook zwaarder en ik wil nog graag fit zijn aan het begin van deze nieuwe fase in mijn leven. Nu is het moment. Ik pas graag op de kleinkinderen en dan voel je wel dat je geen 28 meer bent, ik wil een goede balans blijven houden. Ik weet nog dat ik in een vriendenboekje van een kleuter schreef dat ik later oma wilde worden. Gelukkig is die wens uitgekomen.
Een hele jonge Sint
De jaren zijn voorbijgevlogen maar Irma weet nog heel veel van vroeger. “Ik ben nu spullen aan het opruimen en er komen zoveel herinneringen naar boven. Ik zat ‘s avonds thuis altijd nieuwe plannen te maken en verheugde me er dan op om dat ‘s morgens aan de kinderen uit te leggen. Dat ga ik echt wel missen. Ook die spontane opmerkingen van de kleuters; meestal leuk en een enkele keer niet even tactvol maar dat houdt je scherp. Kinderen kijken dwars door je heen. De herinneringen zijn ontelbaar maar één opmerkelijk voorval was op De Hummelhof. De Sinterklaas liet het op het allerlaatste moment afweten, ik had toen al verkering met mijn latere echtgenoot en hij heeft toen Sinterklaas gespeeld en zijn broers waren toen de Pieten. Mijn collega’s zeiden: goh, het is wel een hele jonge Sint dit jaar.”
Afscheid
Woensdag 30 augustus is zoals gezegd de allerlaatste werkdag van Irma. “Het is toch bijzonder dat ik hier op de Willibrordusschool op mijn 17de begon als stagiaire en nu mijn loopbaan ook hier afsluit. Voor mijn collega’s heb ik een verrassing in petto. Ik weet hoe druk ze zijn dus ik ga hen verrassen. ‘s Morgens vier ik mijn afscheid uiteraard met de kinderen. Vanaf 12.15 uur tot 13.30 uur is er de gelegenheid om mij de hand te schudden. Het is altijd superleuk om oud-leerlingen of ouders weer terug te zien.”
