Een offer aan Apollo
OpinieIn 2000 bezoek ik een van mijn eerste liveconcerten in het Nijmeegse concertgebouw De Vereeniging. Het concert van de Amerikaanse gitarist Steve Vai wordt geopend door de eveneens Amerikaanse gitarist Eric Sardinas. Met zijn slide, een buisje dat je over je vinger schuift om noten op de gitaarhals omhoog of omlaag te laten glijden, verspreidt hij op indrukwekkende wijze de gospel van de snarenplank.
Afgelopen zaterdag speelde ik bij de 34e Bluesnight bij De Vos in Westendorp samen met Sardinas. Onder het mom van ‘vragen kan altijd’, had ik hem uitgenodigd om na afloop van zijn eigen show in de DRU een paar nummers mee te jammen met mijn band Hooked. Jaren geleden had ik de heren van de Limburgse band DeWolff eveneens gevraagd om na afloop van hun show van Ulft naar de Radstake te komen om de Behind the Corner bezoekers te trakteren op een muzikaal toetje.
Na afloop kletsen we nog lang na over hoe hij in contact was gekomen met Steve Vai, via een BB King concert, maar ook over de waarde van samen muziek maken. Hij had na afloop van het concert in Ulft met een gevulde portemonnee van de gage en merchandise inkomsten naar het hotel in Isselburg kunnen gaan. Sardinas en zijn bandleden kozen er echter voor om tot diep in de nacht met andere blueszielen een offer te brengen aan Apollo.
Om en om noten uitwisselen of ritmische accentjes horen en ‘terugspelen’ zijn magische momenten voor muzikanten en voelen als een goed gesprek. Je luistert naar elkaar en geeft de ander de ruimte, maar als het moment daar is pak je ook je eigen moment. Van losse noten maak je korte zinnen en wanneer je een andere muzikant ziet glimlachen of knikken, voel je je gehoord.
Sinds ik op mijn 19e begon met gitaarles geven, predik ik het Gitarisme in de volle overtuiging dat als meer mensen muziek maken, ze beter naar elkaar luisteren en beter zullen begrijpen. Iedereen die muziek maakt zal dit denk ik beamen, maar er zijn helaas ook nog vele harmonische heidenen. Tegen hen zou ik willen zeggen: ‘Wanneer pakt u een instrument op en voegt u zich bij de discipelen van de heilige jamsessie?’
In een jamsessie is geen plaats voor dogma’s, alleen voor aandacht. Misschien is muziek daarom wel zo’n krachtige leermeester. Pas wanneer je je ego op het altaar legt, ontstaat er iets dat groter is dan de som der delen. Buiten de kroegen en zalen lijken we dat ritueel soms vergeten. We spreken zonder te luisteren en spelen liever solo dan samen. Misschien zouden we de samenleving vaker moeten benaderen als een heilige jamsessie? Waar niet degene die het hardst speelt wordt gehoord, maar degene die luistert, antwoordt en het geheel dient.
Meindert Bussink
