Leef je dromen!

Vorige week zondag keek ik voor het eerst naar de liveregistratie van de marathon van Rotterdam op tv. Normaal gesproken vind ik het oersaai om ruim twee uur naar rennende mensen te kijken, maar nu had ik een speciale reden. Onze oudste zoon Thom liep namelijk mee. Niet bij de toppers, hij kwam dus ook niet op tv, maar voor de sfeer was het fijn om de plekken te zien waar hij zo ook zou lopen.

Terwijl ik zit te kijken overvalt me een enorm gevoel van trots. Natuurlijk ben ik altijd trots op hem, op allebei onze zoons, maar als je weet dat zijn leven allesbehalve soepel begon is het bijna een wonder dat hij nu 42,195 km hardloopt. Na een loodzware bevalling kwam hij 33 jaar geleden ter wereld. Acht pond, en toch meteen de couveuse in. Halfzijdig verlamd, stuipen en één hersenholte groter dan de ander. De kinderarts sprak voorzichtig over een mogelijke handicap in de toekomst. Woorden die je als kersverse ouder liever niet hoort. Hij moest dus vanaf zijn eerste ademhaling knokken. En dat deed hij.

Op de lagere school, met brilletje en omgekeerd petje, viel hij niet erg op. Toch droomde hij toen al groot. Hij wilde gezien worden, op een podium staan. Mensen laten lachen. En dus stond hij daar enkele jaren later ook, als stand-up comedian. Zelfverzekerd en met een tikkeltje zelfoverschatting. Maar waar anderen waarschijnlijk al waren afgehaakt, ging hij moedig voorwaarts.

Hij haalde zijn havodiploma in één keer. Ging journalistiek studeren en werd redacteur. Een leuke baan met fantastische collega’s. Maar niet iets om tot aan zijn pensioen te doen. En dus maakte hij opnieuw een keuze. Hij volgde zijn hart, deed naast zijn werk de pabo en staat nu voor de klas als meester Thom. Een beroep met maatschappelijke betekenis, zijn droombaan.

Maar dromen veranderen niet, ze groeien. Vorige week liep hij, na vier maanden keihard te hebben getraind, de marathon van Rotterdam. In een KWF-shirt, omdat hij niet alleen voor zichzelf wilde lopen. Hij haalde 1.310 euro op voor kankerbestrijding en kwam over de finish in 3 uur, 43 minuten en 7 seconden. Totaal kapot, maar met iets wat niet in tijd is te vatten: het gevoel dat hij zijn droom heeft geleefd.

Hoe trots kun je zijn als moeder. En toch gaat deze column niet alleen over Thom. Om me heen zie ik ook mensen die, soms na jaren, tóch die ene stap zetten. Iets nieuws beginnen. Een andere richting kiezen. Of gewoon durven te zeggen: dit is wat ik wil. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen.

Leef daarom je dromen en droom niet je leven. Het is niet altijd makkelijk, maar het is wel de moeite waard.