Zwerfafval met hoge hakken

Al eerder schreef ik over vergeten fietsen, verloren handschoenen en het groeiende zwerfafval in openbare ruimtes, binnen en buiten. Het ligt overal. Alsof deze spullen tegenwoordig óók “hybride” werken: een beetje thuis, een beetje in het wild. En ja: ik schreef óók al eens over het Park of Dutch Dreams. Het park waar bloemen doen alsof ze een ansichtkaart zijn, dankzij vrijwilligers die je eigenlijk een lintje gunt. Vorige week maandag kwamen die twee thema’s samen. Op weg naar de Lidl zag ik ze liggen: twee laarzen. Niet van die praktische, Hollandse regenlaarzen. Nee, modieuze leren exemplaren. Zwart. Hoge hak. Zo’n kap erboven. Het soort laars waarbij je automatisch denkt: hier is over nagedacht. Of juist helemaal niet.

En dan begint het te malen in mijn hoofd. Want zwerfafval is irritant, maar het heeft af en toe óók een verhaalhaakje. Wie verliest er nou twee laarzen? Misschien zijn ze uit een fietstas gekukeld, en heeft een goedbedoelende voorbijganger gedacht: ik leg ze “netjes” in het park. Netjes tussen de bloemen, als een kunstwerk met de naam “Laarzen op locatie”. Of iemand gooide ze juist met een zwierige boog weg als in een laarzenwerpwedstrijd, finale-waardig, applaus van denkbeeldige juryleden inbegrepen.

Ik zag ook een ander scenario voor me: gestolen goed met een plots opkomend geweten. Je kent het wel, dat morele moment op een doordeweekse dag: “Nee, dit kan ik niet.” En dan terugleggen op een plek die voelt als “terug”, maar niet als “gevonden”. Een soort tussenstation voor spijt.

Maar dit is het Park of Dutch Dreams. Dus hier mag de fantasie wat groter. Een geheime modeshow ’s nachts, tussen de bloeiende perkjes. De maan als spotlicht, merels als orkest. En aan het einde buigt het model zó enthousiast voor denkbeeldig applaus dat de laarzen van de voeten glijden. Of het was een haastige prinses—die bestaan ook gewoon in Doetinchem—die bij het horen van een kerktoren dacht: o nee, te laat. Paniek. Wisseltruc. Gympen uit de tas. Laarzen achter. Klaar.

En ja, ik dacht ook aan de romantische variant: een ontmoeting op een bankje, twee mensen, een zucht, een besluit, een sprint richting toekomst. In films blijft er dan een sjaal achter. Hier dus laarzen. Of het was juist heel praktisch: blaren zo groot als postzegels, hakken die ineens toch geen goed idee zijn. “Ik loop wel op sokken naar huis,” dacht ze. Stoer. Koud. Maar vrij.

Ik fietste door. De Lidl wacht niet. Maar de laarzen reisden nog een tijdje mee in mijn gedachten. En dat is het vreemde: meestal is zwerfafval alleen ergernis. Soms is het ook een klein spoor van verhalen. Zijn jullie ook zo benieuwd welke onverwacht gevonden voorwerpen zich aandienen rondom De Bleek bij festival Achterland?