Dobre

Je komt thuis met een groot kartonnen pakket, hebt in de sport- en kampeerwinkel de bloemetjes buitengezet. Of althans het vertier omarmt met een vaartuig waarin we lucht moeten blazen, voor tijdens zonnige en lichtvoetige dagen. Ik vraag me af hoe we dit gevaarte ooit nog terug in die doos krijgen en jij zoekt een apparaatje dat ons verhoedt van handpompen.

Daar gaan we; jij beloopt de steenworp afstand tot de Berkel met dit hoofddeksel van formaat en ik wandel er met twee peddels achteraan. Pas op zwenkt uit.

We zijn vergeten iets te drinken mee te nemen, besloten spontaan deze testrit in de tijd te plaatsen. Dachten niet na over passend schoeisel en route en laten het de tijd wel duren. Het schemert en de muggen vergezellen ons in dit stilstaand water. We kabbelen en praten. Soms is het prettiger de horizon te zoeken dan een ander paar ogen, kun je in vertes scherp vooruit dromen, de diepte onder het oppervlak ineens aanraken, elkaar solo pas goed horen en verstrengeld achter elkaar in een kano zitten.

Omdat je beter hier kunt bijtanken, peins ik, dan aan de pomp; deze straat van ontspanning zich met elke slag heropent. Al is het maar omdat we onbedoeld steeds stukjes Berkel de boot inscheppen en dit water te troebel is om aan je lippen te tolereren. Met de selfiestand film ik jou achter me, ik durf namelijk niet te draaien. Je grapt iets over een ‘passenger princess’ vervoeren en ik laat me nu eens niet verleiden daar verdedigend op te antwoorden.

Bij poging twee neem ik trouwens zo’n hersluitbaar plastic zakje mee, om onze telefoons in te stoppen. Wanneer ik het aan de kant uit mijn broekzak haal, ben jij al afgedreven. Als een strandganger op een luchtbedje. Ik zie je nog net verdwijnen; niemandsland bevarend op de stroom van niets-aan-de-hand. Alsof er niet zojuist een zachte demonstratie om mildheid was in de stad. Alsof onze hoofden en agenda’s niet overstromen en iedereen hier mag komen wonen. Alsof men elkaar niet poogt onderduwen, maar leert zwemmen.

Het is een utopie, dat weet ik heus, maar in een boot van polyester varen maakt minder poreus. Zeker wanneer je de paden van onder beziet, de wereld zoveel kalmer lijkt omdat je drijft, er enkel de zorg niet letterlijk te kantelen overblijft. Terwijl al het blauw van de hemel de wolken doet verdrijven. En je daardoor vergeet dat je lief nog op de kant staat te wachten.

Jij laat je meevoeren en ik zit in het gras aan de oever. Te spelen met de gedachte ons bootje ‘Dobre’ te noemen. Dat is Pools voor ‘goed’, maar vooral omdat een beetje dobberen je het hoofd boven water houden doet.