Zo gaat ie goed

Vorig jaar hebben we de boot nog kunnen afhouden wegens het net in de onderbouw zijn aanbeland, nog niet helemaal begrijpen wat het evenement behelst en je zodoende mist en haar sowieso in het ongewisse laten omtrent wat het is. Goed, ze zong allang met Kinderen voor Kinderen mee: ‘Kom trek je beste schoenen aan’, maar wij lieten ze staan.

Inmiddels staat er een vers wandelpaar. De hele zomer heeft ze op sandalen gelopen, ook in de regen. Haar tenen hielden de buitenlucht in het oog en binnen was het droog. In de nazomerse realiteit aanbeland, sloeg mij vorige week de schrik om het hart; niet enkel kon ik haar gymtas niet vinden, maar ook al het schoeisel bleek niet meer te passen. Zou ze het enige kind met sandalen op de avondvierdaagse worden?

Jij zette haar rechtop tegen de wand met een leeg vel papier onder haar voeten en nam haar de maat; een streepje bij elke grote teen en toen werd de bestelling gedaan. Inmiddels strikt ze elke morgen haar nieuwe sneakers en zetten we daarom de wekker een tikkeltje eerder. Ik ontmoette laatst een ouderpaar dat zo’n aversie tegen ochtendrituelen heeft dat het met een afwisselende broodtrommel-duty leeft. De oneven weken vult hij ze en in de even weken is zij de klos. Ik ben ze vergeten te vragen hoe zij aan-/opkijken tegen de avondvierdaagse.

Ik heb me overigens als begeleider opgegeven. Weet nog niet welke schoenen ik daarbij zal dragen, maar wel dat ik het berichtentempo in de groepsapp niet bij kan houden. Dit is ook meteen de reden dat ik mij niet voor de functie van captain meldde; je moet mij bij een wandelevenement niet in een organiserende rol plaatsen. Ik wil niet afvinken wie er meelopen en al helemaal de route niet in het oog houden. Daarnaast ga ik niemand vermanend toespreken over de hoeveelheid meegebracht zoet en weet ik sowieso niet wat een begeleider zoal doet.

Wel weet ik nog hoe euforisch het voelde toen ik eens - in een hesje van de school - na vier lange avonden, de eindstreep haalde. Dat er een medaille was en bovenal de kroon van de eindstreep en die te hebben behaald. Volgens mij hadden we elke avond meer dan twee snoepjes mee en zongen we liedjes die inmiddels niet meer door de ballotage komen. Vandaar dat ik mij de komende week dankbaar laat bijscholen. In een klasje dat mij zal begeleiden; met enthousiasme, groepsgevoel en vreugde. Zonder toegevoegde suikers, want ze zijn al zoet genoeg:

‘Zo gaat ie goed, zo gaat beter, alweer een kilometer
van m’n schoenen afgesleten wat mijn moeder
heus mag weten want ze was ze haast vergeten
maar inmiddels loop ik beter en ik strik nu zelf mijn veters!’