Missie

‘We’re on a mission from God Willem,’ Arend stond voor mijn deur met een donkere zonnebril laag op de neus balancerend. ‘Zet je hoed op, we moeten nu direct naar Almen.’ Hij klonk serieus, bijna dreigend. Het was duidelijk dat hier niet aan te ontsnappen viel. Wat kon er in dat schattige dorpje Almen aan de hand zijn? Een ‘Jeu de boules’ wedstrijd onder de mooie bomen op het pleintje? Een tentfeest? Een rommelmarkt in het idyllische kerkje?

We kwamen aan bij een oude pizzaschuur die we vanaf de straatkant niet mochten betreden. Nee, we moesten via een illegale achterdeur. Daar werd nog gerepeteerd, een saxofoon scheurde, een trompet klonk er bovenuit. Arend zette zijn zonnebril nog lager en keek mij diep in de ogen over de donkere glazen heen: ‘Hier in Almen ‘of all places’ vindt straks een undercover optreden plaats van niemand minder dan de Blues Brothers. We’re on a mission from God,’ hebben ze tegen elkaar gezegd. ‘We’re putting the band back together.’’

De oude pizzaschuur zou gesloopt worden, dus het dak mocht eraf. De muzikanten vertelden dat de elektriciteit er per ongeluk ook al af was, alle apparatuur was met haspels aan elkaar geknoopt. De Blues Brothers in hun zwarte pakken en met hun hoeden en zonnebrillen kregen ons aan het dansen, tot aan de twist aan toe. Ze hadden een mooie zangeres aan hun zijde die soms moeite had om er in die groep mannen tussen te komen, maar àls ze de aandacht had dan zong ze prachtig over hoe ze haar het gevoel gaven dat ze een ‘Natural Woman’ was. En dat andere nummer, waar mannen altijd tevreden bij weg kunnen zwijmelen: ‘Stand by your man.’ 

Het licht viel uit, er klonken sirenes. Zou de politie überhaupt weten waar het dromerige dorpje Almen ligt? Reed er in de film niet een hele auto door een pui heen? Stond ons dat ook nog te wachten? 

Nee wij hoefden enkel ons hart te volgen, onze missie, en dansen tot onze stramme benen het opgaven. De missie van de muzikanten was duidelijk, die moeten lekker muziek maken, zoveel mogelijk.