Tims visavontuur in Dinxperlo

DINXPERLO - Een visavontuur van een 10-jarige jongen in de vijver van het Welinkbos heeft hem een onverwachte vangst opgeleverd. Tim slaagde erin om een karper van maar liefst 70 centimeter te verschalken. Hieronder het verhaal van zijn oma.

“Enige tijd geleden las ik in de lokale krant ‘De Band’ dat de vijver in het Welinkbos opengesteld was om te vissen en dat HSV De Voorn met name jongeren aan wilde trekken. Kwam dat even mooi uit! Kleinzoon Tim van net tien zou komen logeren. Hij is een visfanaat en al enige jaren lid van de hengelsportvereniging in zijn eigen woonplaats. Enig googelen bracht aan het licht dat een visvergunning tot de leeftijd van veertien jaar alhier gratis is. Downloaden, invullen en op pad richting Welinkbos. Ik claimde het bankje terwijl hij ging hengelen. Er was nog een jongetje met moeder en even later arriveerden er drie met oma.
Jongetje 1 had beet. Enige tijd later jongetje 2 eveneens. Daarna jongetje 1 nogmaals. Zelfs het kleinste jongetje van vijf jaar oud wist een vis in zijn netje te scheppen. Iedereen verbaasd. De vis bleek weliswaar dood, maar toch.

Eend
Na ruim tweeënhalf uur hengelen had mijn kleinzoon nog steeds niets gevangen tot plotseling een aantal eenden achter elkaar aanstoof en er een in de lijn kwam vast te zitten. Tim wilde zijn hengel natuurlijk niet loslaten, dus was het mijn taak de eend aan de lijn voorzichtig naar ons toe te trekken. Enorm gesnater en geplons maar ik had hem eindelijk met één hand goed achter de vleugels beet zodat ik met mijn andere hand kon zien hoe de lijn verstrengeld was. Tot de visuitrusting van Tim behoort een schaartje, waarmee hij het haakje eraf kon knippen. Daarna kwam de eend redelijk eenvoudig vrij. Het dier leek bij korte controle geen verwondingen te hebben en keerde na een worp van twee handen goed vliegend terug naar zijn soortgenoten.
De commotie was ten einde en er kon weer in alle rust gevist worden. Jongetje 2 ving nog een vis en zelfs jongetje 3 met een grote tak met een lijntje eraan had beet. Toen iedereen was vertrokken en wij met z’n tweeën waren achtergebleven kreeg Tim een vis te pakken. Een ruisvoorn volgens hem. En blijkbaar is het met vissen net als met schapen: er volgden al snel meer. Acht in iets meer dan een uur. Een erg tevreden jongen ging mee naar huis om opa te vertellen dat hij acht vissen had gevangen. “En één eend!”, voegde ik er aan toe.

Grote vis
De volgende dag moest er natuurlijk weer gevist worden. In het troebele water had ik al een grote lichtgekleurde vis gespot die een soort route langs de oever zwom. Tim vertelde me dat er nog meer grote vissen waren, die wat donkerder van kleur waren. Ik had die niet gezien maar hij stalkte ze rondom de vijver.
We hadden afgesproken om op dag twee iets vroeger op te houden maar zo’n tien minuten voor dat tijdstip had hij weer beet.

Ware strijd
“Meneer”, riep hij naar de visser aan de andere kant van de vijver, “heeft u een schepnet bij u?” Tegelijk met die visser kwam ik bij Tim aan. De lijn stond strak. Dit was klaarblijkelijk iets meer dan een ruisvoorntje. Een ware strijd ontspon. Soms zag je de rug van de vis even boven water, die duidelijk geen boodschap had aan een klein tienjarig jongetje dat dolgraag een enorme vis wilde vangen. Maar de jonge hengelaar hield vol en langzaam maar zeker werd de vis naar de oever gehaald. Hij bleek nog lastig te scheppen omdat hij wat aan de grote kant was voor het net.
Zo! Het was een grote karper. Tim had een meetlint in zijn tas en de vis bleek 70 cm. lang te zijn. “Oma, ik heb nog nooit zo’n grote vis gevangen…” Samen met de behulpzame visser heeft Tim hem weer teruggezet. Na een foto natuurlijk. En volgende keer als hij weer in Dinxperlo komt logeren neemt hij zijn eigen stevige schepnet mee.”