‘Gouden team’ Grol E1 10 jaar later….

GROENLO - “Wat zou het leuk zijn als we deze foto opnieuw zouden kunnen maken, in precies dezelfde setting.” Zo klonk het in huize Rots enkele weken geleden spontaan als er tijdens een gesprek over de transfer van Mats Rots naar Hoffenheim gesproken wordt over Grol E1 uit het seizoen 2015/2016. Het laatste Grolteam waar Mats in speelde, voordat hij naar FC Twente ging. Dit naar aanleiding van de foto die moeder Joyce even daarvoor van de wand van Mats zijn slaapkamer had gehaald als Mats beweert dat dit team veel beter was dan het team waar onder andere broer Daan in speelde en binnen Grol nog steeds ‘de gouden lichting’ wordt genoemd. 

Door Henri Walterbos

“Goh,” zegt Joyce, “over twee weken komen we met dit team weer een zondagmiddag bij elkaar, met ouders en al. Dan kunnen we die foto inderdaad opnieuw maken. Wat leuk!” “Ik weet nog exact op welke plek dat was,” wordt Mats ook enthousiast over het idee.

Enthousiasme
Het enthousiasme is direct groot onder zowel de spelers als ouders, die de reünie organiseerden. Zondagmiddag is het een gezellige boel in de tuin bij huize Brummelaar aan de Hartebroekseweg. Veel fietsen op de oprit, en een grote koelwagen. Ja, want kleine jongens worden groot.

Als Grol-fotograaf Stefan Kempers met de oude foto in de hand met precisie alvast de dat seizoen gewonnen bekers uitstalt, hijsen de jongens zich ondertussen in een oud-Groltenue, nog ouderwets blauw-wit. Het passen gaat iedereen goed af, behalve doelman Tycho Reinders die zich in een dwangbuis lijkt te wurmen. Het oude keepersshirt scheurt dan ook al snel. Er wordt hard gelachen, het plezier is groot, want de jongens gaan nog steeds veel met elkaar om, zien elkaar tijdens het stappen, in de Grolkantine, spelen nog samen, in onder meer Grol 1. Mats Rots loopt met zijn Grolshirt aan direct naar zijn vader Marc toe om hem vol trots te laten zien dat het Grolshirt hem ook nog steeds warme gevoelens geeft. Marc legt het plaatje glimmend van trots direct vast op zijn mobiel.

Talent
Wat maakte dit team zo goed, wordt de jongens gevraagd. “Ik heb nog nooit zoveel talent in een groep gezien,” vindt Tycho Reinders. “Elk toernooi dat wij dat jaar speelden wonnen we. Ik kan me tenminste geen toernooi herinneren dat we niet wonnen,” kijkt Tijmen Geurink terug. “We zijn kampioen geworden, hadden een goede groep bij elkaar. Daarom kunnen we zeker wel spreken van een goede lichting.”

Toenmalig trainer Freddy Brockötter hoort de teksten van ‘zijn’ jongens glimlachend aan. “Dit team was een goede mix. Allerlei kwaliteiten, fantastisch. En ik moet zeggen, hoe langer het voortduurt, hoe mooier de herinneringen worden die je hebt aan dit team. Ik vind het fantastisch zo’n dag. We hebben ontzettend veel gevoetbald, heel veel toernooien gespeeld. Daar leer je heel veel van. In de winter nog op toernooien in Duitsland meegedaan. Als je eenmaal bij een Duitse club binnen bent, dan gaat dat heel snel. Die hebben veel contact met elkaar, dan roepen andere clubs al gauw dat ze ons ook graag willen hebben. Ze vinden het mooi dat Nederlandse clubs meedoen. Dit was één groep, met passie en plezier. Om zowel het team als de individuele spelertjes naar grotere hoogten te tillen heb je gedreven begeleiders nodig en ouders en familie die meegaan en stimuleren. Jos Brummelaar is als loop- en coördinatietrainer ook heel belangrijk geweest voor deze talenten. Met één woord, geweldig! Hier kunnen we de rest van ons leven fantastisch op terugkijken. Dit is met recht een gouden generatie.”

“Ook na de zomerstop gingen we nog gewoon door, oefenwedstrijden spelen,” vult leider Jan Bomers aan. “We gingen altijd door.” Geweldig vind ook Mats Rots deze middag. Ook hij kijkt met een erg fijn gevoel terug op het seizoen met dit team, dat hem ook deels vormde, vertelt hij. “Geweldig dat we dit met deze jongens hebben kunnen bereiken. Twaalf bekers winnen in één jaar, dat zie ik eigenlijk geen een E1 team meer doen. Wout Walterbos ging ons altijd de skills leren. Iedere week zeven nieuwe. Dat is denk ik ook wel de reden waarom we allemaal zo’n goede basistechniek hebben.”

Sterke band ouders
De ouders staan van een afstand genietend toe te kijken. Ook zij hadden een sterke band met elkaar. Niet voor niets is deze middag van de grond gekomen. “Deze reünie is door enkele moeders geregeld. Wij moesten gewoon mee,” lacht Marc Rots. “Dit is fantastisch. Ik vind ook dat de leiding die de jongens toen hadden, vanaf het begin, ervoor zorgde dat het allemaal zo close werd. Er was altijd een programma voor de jongens, ze waren fanatiek in het begeleiden van de jongens, overal werd aan gedacht. Dat is altijd zo geweest.”

”Het was best wel een hecht clubje. Opa’s, oma’s, alles was erbij. Uit en thuis,” roept iemand. “Los van het voetbal nog, ze hebben heel veel lol met elkaar gehad. Dat is eigenlijk nog belangrijker. Dan kun je met elkaar een prestatie neer zetten,” vindt ‘voetbalvader’ Roy Reinders.

‘Annelieses’
“Na afloop van wedstrijden en toernooien maakten we ook altijd ‘annelieses’,” weet Freddy nog. “Geen analyses, maar ‘annelieses’. Dan werden spelers opgebeurd, ouders erbij betrokken. Dit om een beetje betrokkenheid bij de vereniging te hebben.” ‘Annelieses’ verwijst namelijk naar mede sportkantine-uitbaatster Annelies Porskamp, ‘moeder van s.v. Grol’.

Link naar een ‘anneliese’, na het kampioenschap in 2016:
svgrol.nl/nieuws/6504/grol-e1-kampioen-