Reünie Heren 1 brengt zestig oud-spelers samen bij Seesing Flex | Longa ‘59

LICHTENVOORDE - In de Hamalandhal kwamen afgelopen zondag ruim zestig voormalige spelers van volleybalvereniging Longa ’59 samen voor een reünie van Heren 1. De bijeenkomst bracht generaties samen die allemaal deel uitmaken van hetzelfde verhaal: het verhaal van Longa ’59.

“Vroeger? Als je ging voetballen, was je stoer. Als je ging volleyballen, was je een watje.” De uitspraak van een oud-speler zorgde voor luid gelach in de Hamalandhal. Zijn voormalige teamgenoten knikten instemmend. Maar wie even later naar het veld keek, zag dat erbepaald geen watjes aan het spelen waren. De toppers van toen, ooit het gezicht van Longa’59, speelden een minitoernooi met drie teams. Er werd volop gedoken en gesmasht, alsof er geen jaren voorbij waren gegaan sinds hun competitietijden.

Toeschouwers zagen vooral één ding: de mannen die vroeger misschien voor watjes werden uitgemaakt, bewezen dat ze nog steeds volleyballers in hart en nieren zijn, met een dosis strijdlust die menig juniorenteam jaloers zou maken. Eigenlijk zou er met de twintig nog fanatiek spelende mannen zo weer een herenteam gevormd kunnen worden. Al concludeert de naar de wedstrijd kijkende Jeroen van Ree dat het er allemaal toch wat minder soepel uitziet. “Fanatiek, dat wel”, zegt hij met een brede lach, “en met de techniek zit het ook wel goed. Maar, ja, gewoon iets minder soepel. Het wachten is nu op de eerste discutabele bal, zodat we kunnen zien wie van de spelers in het heetst van de strijd nog het meest fanatiek is.” Hij woont al heel lang in Doetinchem maar verheugde zich enorm op deze reünie. “Het was al jaren een wens, ja, dus dit is wel erg gaaf.”

De middag is georganiseerd door trainer Jeroen Peeters en oud-spelers Joost Holweg en Walter Slotboom. Ze vonden de namen en adressen van zo’n honderdtwintig spelers van de Heren 1-teams, van wie er ruim zestig aanwezig konden zijn. En dat het initiatief voor een reünie wordt gewaardeerd, zo blijkt wel uit de vele enthousiaste reacties. Remco Welbergen uit Maassluis is speciaal hiervoor een weekend naar de Achterhoek gekomen. “Ik ben begonnen in jongens A en ik heb van 1986 tot ’89 in het eerste van Longa ’59 gespeeld”, zegt hij. “En ik word hier heel blij van, het is geweldig om de jongens weer te zien, en het is erg leuk georganiseerd. Fantastisch”, antwoordt Ben Kemperman op de vraag wat hij vindt van deze middag. Spelen lukt niet meer, maar de kaakspieren worden wel flink getraind. Met zijn vijfentachtig jaar is hij een van de oudste aanwezigen, hij heeft een fotoboek meegenomen en samen met enkele oud-teamgenoten haalt hij met veel bevlogenheid herinneringen op. “Ik ben begin jaren 1960 begonnen met volleyballen bij Longa ’59”, vertelt hij. “Helaas heb ik niet zo heel lang kunnen spelen, na een gescheurde achillespees was de sprongkracht weg.” Bij de vereniging kent iedereen hem, want hij gaf trainingen en vervulde in de loop van de jaren ook nog diverse bestuursfuncties.
Organisator Jeroen: “Het is geweldig om alle oud-spelers zo bij elkaar te zien. Sommigen hebben elkaar dertig jaar niet gesproken. Maar nu ze elkaar weer zien en herinneringen ophalen, is het alsof ze gisteren nog samen op het veld stonden.”

Ruim vijf decennia volleybal bij elkaar
De reünie bracht spelers samen uit vijf tijdvakken. De mannen uit de jaren zestig en zeventig, stonden - of zaten - naast de spelers uit de jaren negentig. En de generatie uit de jaren tweeduizend haalde herinneringen op aan een periode waarin Longa ‘59 sportief nog steeds floreerde met een herenteam. Dertiger Teun Kruip speelde als jongste in een van de laatste teams, rond de jaren 2010 in de Eerste divisie. “Ik ging als kind met mijn moeder naar de sporthal om naar een volleybalwedstrijd te kijken, en toen wilde ik zelf ook volleyballen”, vertelt hij. Hij vindt het leuk om alle gezichten weer te zien en dat er weer eens iets wordt gedaan voor het herenvolleybal in Lichtenvoorde. “Wat een hoop historie, deze middag”, zegt Teun, “en hopelijk blijft het hier niet bij. Hoe leuk zou het zijn als we weer een herenteam bij elkaar zouden krijgen.” Of hij dan zelf mee zou doen? “Daar moet ik dan nog even heel hard over nadenken”, antwoordt hij met een spontane lach.

Bestuursvoorzitter Corine Hartman was ook zeer enthousiast: “Op één middag ruim vijf decennia volleybalgeschiedenis bij elkaar. Generaties die elkaar misschien nooit samen in één zaal hebben gezien, maar die allemaal deel zijn van hetzelfde verhaal: het verhaal van Longa ‘59. Dat is toch wel heel bijzonder. Het is mooi om te horen dat iedereen zich nog steeds een onderdeel van onze vereniging voelt. Dat zegt veel over deze sporters en over Longa ‘59. Het is een geslaagde middag geworden die vast nog een vervolg krijgt.”