Bijzonder zilveren jubileum voor Ilona te Winkel

WINTERSWIJK - Aanstaande maandag 20 juli verzorgt Ilona te Winkel al vijfentwintig jaar drie broers met een verstandelijke beperking in de leeftijd tussen de drieënveertig en vijfenvijftig jaar. ‘De heren’, zo noemt ze ze liefkozend. “Het is al bijzonder dat drie broers met een verstandelijke beperking samenwonen en zorg krijgen van dezelfde personen”, zegt Ilona. “Dat ik dit vijfentwintig jaar heb kunnen doen, is al helemaal bijzonder.”

Door Sander Damen

Het begon vijfentwintig jaar geleden doordat Ilona graag wilde werken, maar geen werk kon vinden in het vak waarin ze opgeleid is: activiteitenbegeleider in de zorg. “Om toch wat werkervaring op te doen en met mensen te kunnen werken, ben ik toen eerst bij ‘t Stekkie, een activiteitenclub voor mensen met een beperking gaan werken. Later ben ik een inloophuis voor mensen met een beperking gestart. Ik hoopte daar toen een inkomen uit te halen, maar dat lukte me niet”, licht Ilona toe.

Veel lol
Dat wil zeggen, niet direct. Indirect lukte dat uiteindelijk wel. Een van de broers bezocht namelijk zowel ‘t Stekkie als het inloophuis van Ilona. “Met die broer kon ik het goed vinden”, vertelt Ilona. “Een van de toenmalige verzorgers van de broers vroeg toen of ik niet ook verzorger wilde worden. Dat leek me leuk, maar ik had nooit gedacht dat ik het vijfentwintig jaar later nog zou doen.”

Dat ze het zo lang volhoudt heeft meerdere redenen. De belangrijkste is dat het klikt tussen haar en haar cliënten, zegt Ilona: “Je hebt een begeleidende rol, en ze zijn af en toe best eigenwijs, maar gelukkig zijn ze nooit echt vervelend. Dat maakt het zo leuk om gezellige uitstapjes te doen. We hebben veel lol samen, bijvoorbeeld tijdens onze vakanties. Voor corona deden we vaak een busreis met een groep. Dat vonden de heren heel gezellig. Dan kletsten ze ronduit met de andere deelnemers. Sinds corona gaan we altijd naar een huisje. Dat vinden ze fijner. Ik denk omdat we dan zelf de tijd in kunnen delen.”

Een andere reden is dat ze goed contact heeft met de ouders van de heren. “In het begin hadden we heel af en toe nog wel eens verschil van inzicht”, zegt Ilona, “maar uiteraard zijn het de ouders die bepalen wat er met hun kinderen gebeurt. Zij zijn heel nauw betrokken bij de heren, komen wekelijks op bezoek en ze bellen iedere dag met elkaar. Ook het contact met mij is heel goed. Zij geven hun wensen aan en ik zorg ervoor dat het zo gebeurt.”

Shoppen
Ilona is vier dagen in de week bij de heren, regelmatig ook in het weekend. Op andere dagen helpen collega’s de heren. “Doordeweeks kom ik ‘s ochtends naar ze toe,” licht Ilona toe. “Natuurlijk kletsen we eerst even bij met een bakkie koffie. Wassen en aankleden kunnen ze zelf prima, daar hoef ik niet bij te ondersteunen. In de ochtend vertrekken ze naar hun werk of dagbesteding. Ik ondersteun ze bij het vertrek naar hun werk of dagbesteding. ‘s Middags kom ik weer terug. Dan nemen we de dag door en eten we samen. In de weekenden dat ik werk ondernemen we meestal wat activiteiten. Dat vind ik het leukste om te doen. De heren houden van shoppen, dus we gaan veel naar tuincentra, woonwinkels en supermarkten in het buitenland.”

Mentor
Ilona geniet van het werk en de goede relatie die ze met de heren heeft opgebouwd. “Ik ken ze na hun ouders het beste,” zegt ze. “Het was niet makkelijk, want volgens de wet kan het eigenlijk niet, maar mocht de ouders wat overkomen, ben ik sinds kort ook hun mentor. Gelukkig troffen we een lieve rechter die ons goed begreep en toestemming gaf.”
Ze hoopt nog lang door te gaan met het verzorgen van de broers, maar beseft dat de constructie, dat ze in dienst is van de drie heren, een risicovolle is. Als een van de heren door ziekte of overlijden wegvalt, loopt de verbintenis gevaar. “Ik heb vijfentwintig jaar onzekerheid gevoeld,” zegt Ilona. “en realiseer me dat het heel bijzonder is dat ik dit al vijfentwintig jaar in goede harmonie met de heren en de ouders heb kunnen doen.”
Zo lang het kan, gaat ze er mee door.