Zeilboot Blues ligt na zeven jaar weer in het water

OLBURGEN - De Blues, een blauwe zeilboot uit 1976, is na zeven jaar weer te water gelaten. Onder begeleiding van een politiewagen met zwaailicht en luide sirene werd het schip voorzichtig naar de boothelling bij het strand van Europarcs Marina Strandbad gereden. Onder een strakblauwe hemel met een stralende zon gleed het even later geruisloos de IJssel in.

Door Alice Rouwhorst

Het te water laten van een boot is altijd een spannend moment, maar ditmaal was het extra bijzonder. Dit komt met name door de eigenaar. “Noem me maar Schipper Wim”. Een markante verschijning is deze 73-jarige Rotterdammer, die volgens personeelsleden ongeveer bij de inboedel van Marina Strandbad hoort. Zij en de vaste gasten hebben hem al lang geleden in hun hart gesloten.
Verschillende bijzondere omstandigheden, die wat hem betreft niet in de krant hoeven, brachten hem begin 2000 al varend naar het oosten van het land. “Als achtjarig jongentje leerde ik zeilen op het Brielse meer. Dat vond ik prachtig. Ik wilde toen al op een boot wonen.” Met het kopen van een oude zeilboot kwam deze jongensdroom eindelijk uit. Maar de boot, die hij Blues doopte, naar de Blues Brothers waar hij een groot fan van is, moest echter nog wel opgeknapt worden. Een klus van een jaar dacht hij. Inmiddels is hij zeven jaar verder.
Wim heeft de boot van binnen helemaal gestript en flink geïsoleerd. “Hij is aan beide kanten wel zes centimeter smaller geworden. Beetje bij beetje heeft hij, met hulp van zijn maatje, de boot opgeknapt met spullen die hij overal vandaan haalde, zoals een luxe kapiteinsstoel. De buitenkant is geschuurd en strak in de verf gezet. Al die tijd woonde Wim in de boot die op het droge stond, naast de jachthaven van het resort.

Camperplaats
Het is niet dat de boot helemaal af is, waarom hij deze dag het ruime sop zal kiezen. Nee, de tewaterlating heeft een andere reden. De Blues moet weg, omdat op die plek een camperplaats ingericht gaat worden. Als de boot op de trailer staat, wordt hij door de trekker de dijk opgetrokken. “Pas maar op, hij rijdt zo naar de oud-ijzerboer”, wordt er gegrapt. “Kunnen we van de opbrengst een kratje bier kopen”, kaatst Wim terug. Onder belangstelling van wat personeel gaat het onder politiebegeleiding verder naar de boothelling. “We wilden er voor Wim een speciale happening van maken. Heel fijn dat wijkagent De Voer mee wilde werken!”, zegt de woordvoerder van het park.

Geruisloos het water in
Tijdens de koffiepauze brengt Wim nog een paar likjes verf aan op plekken waar tijdens het plaatsen op de trailer beschadigingen zijn ontstaan. Dan is het moment suprême aangebroken. Een ietwat gespannen schipper Wim en zijn maat staan op de boot. Zwarte deukhoed en donkere zonnebril op, net als hun idolen, de Blues Brothers. Achterwaarts rijdt de trekker zover mogelijk de IJssel in en laat de Blues los. Het huis van Wim drijft voor het eerst sinds zeven jaar weer geruisloos in het water.
In alle rust wordt de boot vervolgens naar de jachthaven getrokken, omdat de motor van de zeilboot het niet doet. “Nee, die heb ik nog niet getest”, zegt Wim vlak voor de tewaterlating. “Die heeft al die zeven jaar stil gestaan…. Zeilen kan hij ook niet, want de mast is tijdens de februaristorm van 2020 geknakt. De zeilen zijn nog goed hoor, die liggen in de opslag. Ik wil nog een mast gaan kopen. Als die gemaakt is, kan ik weer zeilen naar vrienden bijvoorbeeld in Friesland. Dat ben ik zeker van plan.” Voordat het zover is moet Wim ook nog wat andere, laatste klusjes in de boot doen zoals het verder aanleggen van elektra.

Vaste plek in de jachthaven
Na enig gemanoeuvreer ligt de boot op zijn vaste plek in de jachthaven. Schipper Wim is zichtbaar opgelucht dat de klus geklaard is en bedankt de trek- en duwboot voor de ‘lift’. Vannacht slaapt hij sinds tijden weer zachtjes deinend.