Lichtenvoordse Willeke Lageschaar schreef boek over ‘een bolletje in haar hoofd’

LICHTENVOORDE - Zes jaar geleden kreeg ze de diagnose. Er zit een bolletje in haar hoofd, een kwaadaardige hersentumor. Hoe ga je daarmee om? Willeke Lageschaar (42) beschrijft het in haar boek Een bolletje in mijn hoofd. Het ongepolijste verhaal van Willeke vertelt over pijnlijke feiten, angst voor het onvoorspelbare en haar vastberadenheid om zelf de regie te pakken. Maar er schuilt ook een duidelijke boodschap in haar boek: Stel niet uit. Leef nu!

Door Dinès Quist

“Ik visualiseer dat de hersentumor een groen bolletje is,” vertelt Willeke. “Groen is goed, dat maakt het gevoel draaglijker.” Toen ze de diagnose kreeg, werd al snel duidelijk dat de tumor, die zo groot is als een mandarijn, niet operabel is. Vanaf dat moment moest ze leren leven met het feit dat er iets in haar hoofd zit dat er niet hoort. Er volgden turbulente jaren met zoektochten in het medische en alternatieve circuit. Ze struinde het internet af, beet zich vast in zelfhulpboeken, diëten, lotgenotencontact en onderzocht het geloof. De vastberadenheid om zelf de regie te nemen en al haar energie in te zetten voor een zo goed mogelijk leven, is iets wat Willeke typeert. Niet voor niets heet haar eigen business coaching-bureau ‘Willskracht’.

Ambities en de ultieme uitdaging
Het leven lachte Willeke toe. Ze is ambitieus, sportief, heeft een fijne relatie, leuke vrienden en een lieve familie. Al van jongs af aan zoekt ze bewust de uitdaging op. Op haar achttiende verruilde ze haar vertrouwde omgeving voor een stage in Zuid-Afrika; enkele jaren later vertrok ze naar Noorwegen om daar marketing te studeren. Steeds opnieuw koos ze voor het onbekende, om te leren en te groeien. Na haar studies werkte ze in sales- en managementfuncties en startte vervolgens haar eigen bedrijf, ‘Willskracht’. Ook na de diagnose is haar werk de rode draad in haar leven waar ze veel energie uithaalt. Haar positieve wilskracht zet ze in om het mooie van het leven naar zich toe te trekken. Dat lukt haar, maar dat ging niet altijd zonder slag of stoot.

‘Blijkbaar was ik in staat met mijn mentale kracht mijn fysieke situatie te beïnvloeden’

De diagnose
Ze was 37 toen na een medisch onderzoek haar bloedwaarden afwijkende waarden lieten zien. Niet veel later werd de tumor ontdekt; de diagnose trof haar als een mokerslag en blies haar toekomstbeeld omver. “De tumor lijkt er al lange tijd te zitten. Ik heb er nooit iets van gemerkt,” vertelt Willeke. “En nog steeds voel ik me fit en energiek. Dat maakt het zo onwerkelijk.” Toch heeft ze wel degelijk fysieke klachten ervaren. “Niet lang na de diagnose voelde ik tintelingen in mijn rechterarm en hand. Op een avond werd het gevoel erger en breidde het zich uit. Ik wist het zeker: de tumor drukte ergens op. Diezelfde avond nog lag ik op de spoedafdeling van het Slingeland Ziekenhuis. Een duidelijke reden voor de tintelingen werd niet gevonden, maar de aanname dat de tumor de schuldige was, leek logisch. De angst dat mijn lichaam zich langzaam uitschakelde, was allesomvattend.”

Ander licht
Een arts in het Radboud ziekenhuis had een andere visie op de tintelsensatie. Hij vermoedde dat het kwam door spanning en angst. “Als dat zo is, dan kan ik er iets aan doen, dacht ik meteen. Ik ging met mijn mentale welzijn aan de slag en de tintelingen verdwenen. Dat wierp een nieuw licht op de situatie. Ik was blijkbaar met mijn mentale kracht in staat mijn fysieke situatie te beïnvloeden. Vanaf dat moment wist ik: Ik ga nu zelf de regie pakken. Ik onderzocht alle mogelijke middelen en manieren om mezelf fysiek en mentaal zo gezond mogelijk te maken. Mijn lijfspreuk werd: ‘Waar word ik gelukkig van?’ Wanneer ik ’s ochtends een medische afspraak heb in het ziekenhuis, plan ik er een dagje stad achteraan, zodat ik de dag als een leuke dag herinner. Ik koos voor het leven en besloot om elke dag als het meest waardevolle geschenk te zien. Vanaf nu was uitstellen er niet meer bij.”

Maximaal genieten
Genieten van wat het leven te bieden heeft: ze was er altijd al goed in, maar nu lijkt genieten urgenter dan ooit. “Ik maak tegenwoordig razendsnelle keuzes. Wil ik een weekendje weg? Dan boek ik diezelfde dag nog. Schijnt de zon? Dan trek ik mijn wandelschoenen aan. Ik heb zelfs binnen twee dagen een huis in Spanje gekocht. Iets wat ik altijd al wilde, maar nooit hakte ik de knoop door. Nu heb ik een prachtig huisje in de buurt van Alicante, waar ik veel heb geschreven aan mijn boek. Dat is ook wat ik de lezers van mijn boek mee wil geven: Doe wat je wilt doen en leef het leven.”

Het boek
Een boek schrijven: dat is wat Willeke wilde. Twee jaar geleden vatte ze de koe bij de hoorns. “Het was een mooie maar loodzware klus. Ik moest opnieuw door alle fases van mijn proces heen. Tijdens de artsenbezoekjes had ik alle gesprekken opgenomen. Die opnames luisterde ik stuk voor stuk af. De uitslagen en emoties van mijn familie, alles staat erop. Daardoor is het boek heel puur geworden.” Afgelopen december lanceerde ze haar boek, dat meteen als zoete broodjes over de toonbank ging. Honderden reacties kreeg ze binnen van mensen die het boek gelezen hadden, zoals: ‘Prachtig boek, in één adem uitgelezen’, ‘Echt een boek-bing! Hoe je het beschrijft, dat raakt enorm’ en ‘Wat een goed boek, vol geloof, hoop, liefde, veerkracht en emoties. Er zit een boodschap in voor iedereen’.

Een bolletje in mijn hoofd (uitgeverij Durden) is te koop bij: Primera en Meneer Kees in Lichtenvoorde en Primera en Messink & Prinsen in Aalten, via bol.com en Willeke’s website.

willskracht.com.