De mens en de robot

Laatst was ik op de bruiloft van een neefje en ik waande mij als in een Hollywoodfilm. Een kerk vol gouden ornamenten en ontelbare bloemstukken langs het middenpad, live viool en harpspel, vijf cameramensen en fotografen. Een weddingplanner schoof alles recht, liet mensen van plaats wisselen en poetste nog net niet mijn snuit. De muziek zwol aan, iedereen keek verwachtingsvol naar de grote deuren bij de ingang. De klink maakte een opvallend hard geluid en na wat een eeuwigheid duurde, gingen de deuren langzaam open. Een serie bruidsjonkers kwam tevoorschijn. De deuren sloten weer. Het gangpad vulde zich met grote rookwolken en daar verscheen de bruidegom in vol ornaat. Het trucje werd herhaald voor een lange rij bruidsmeisjes, en pas toen we bijna geen zin meer hadden om achterom te kijken verscheen daar de bruid met een sleep van drie meter. Ik geneer mij te zeggen dat ik op dit moment in een bruiloft vaak een brok in mijn keel krijg, terwijl ik trouwen eigenlijk een heel onnozele beslissing vind, maar nu kon ik het met droge ogen aanzien. Alles was zo perfect dat de menselijkheid vrijwel verdwenen was. Perfectie ontroert niet. 

Bij het diner was ik wel even onder de indruk van een getuige die een uiterst welbespraakte speech hield, maar halverwege besefte ik dat ze gewoon: ‘vriendin gaat trouwen, voelt als zus’ had ingetypt bij chatGPT. Er zat geen geloofwaardige warmte in. 

Ik las in deze krant over een concert van het Warnsvelds Mannenkoor over de liefde, het leek me een prachtige combinatie. Niets menselijkers dan de liefde in al haar facetten en ik weet zeker dat het een warmbloedig concert zou worden, maar de tekst raakte niet. Het vermoeden van een roboteske schrijver was te groot. 

We hebben een onzichtbare entiteit in ons midden die steeds verder doorsijpelt in ons dagelijks leven, waarschijnlijk zelfs tot in deze krant. Ik zit hier tot middernacht te schrijven en had al lekker op één oor gelegen als ik gebruik maakte van deze service, maar ik neem toch graag de tijd voor een belangrijk advies. Mensen neem de pen ter hand, spreek je uit, laat het ongekunsteld rammelen, kies je woorden zelf, proef ze op je tong, laat het leven, durf. Wees kwetsbaar, laat je raken. Dat is het enige wat een robot niet kan.