Spinnenweb

Het gebeurt precies op een moment dat alles in het leven lijkt te kloppen, op de plek lijkt te vallen. De wolkenlucht kleurde zojuist prachtig rood, de zon is onder, ik heb een fijne avondwandeling achter de rug en bij een blik op mijn horloge geeft de teller exact 10.000 stappen aan. Exact! Nog nooit eerder gezien! Dit is alsof je bij het tankstation precies je geboortejaar in de tank weet te gooien, maar dan nog tien keer beter. Dit zal niet snel nog een keer lukken, ik geniet van het moment. Het prachtig ronde getal zorgt ervoor dat ik vol levensvreugde verder de avond in stap. En dan ineens loop ik middenin een spinnenweb. 

Een gigantisch spinnenweb! Ik zie het web niet, maar ik voel het wel. Overal, in mijn ogen, in mijn haar. Ik probeer het weg te pakken, weg te plukken, weg te gooien, maar het lukt allemaal zeer, zeer matig. De draden blijven kleven, ik vind steeds weer nieuwe, mijn haar lijkt er helemaal mee vol te zitten – en ik heb niet eens veel, zeg maar weinig. 

Ik voer een gevecht dat er voor een buitenstaander compleet lachwekkend uit moet zien, waar gelukkig niemand iets van meekrijgt, want ik loop hier helemaal in het donker, nog net buiten de dorpskern. Hier is geen mens te bekennen. Nee, geen mens. Maar wel dus die spin, die hier zojuist even een web van de buitencategorie heeft gemaakt.

Het is weer die tijd van het jaar, de herfst is op komst, lagere temperaturen aan de randen van de dag. Waarom maakt een spin zo’n ongelofelijk irritant spinnenweb? Nou, voor zo’n vraag zijn de moderne technieken anno 2026 bij uitstek geschikt. Juist, een vangnet om prooien zoals vliegen en muggen te vangen. Voeg maar toe: om wandelaars het leven zuur te maken. Wat de ellende enigszins verzacht, is het feit dat ik zeker niet de enige ben. 

Het is ook niet de eerste keer, maar rondom huis weet je ze wel te hangen. Die spin zoekt iedere keer dezelfde plekken uit om zo’n web te maken. Op een gegeven moment weet je het precies: daar moet je bukken, daar met een boog omheen. Hier op dit punt was ik nog niet in die mate bekend.

Die spin, zou het beestje er enig benul van hebben? Of moet ik mijzelf op mijn beurt schuldig voelen vanwege het vernietigen van het zo zorgvuldig gemaakte meesterwerk? Alhoewel: ik lees dat een spin zo’n spinnenweb al in een minuut of twintig klaar kan hebben, koud kunstje! En dan toch zo’n enorme bijdrage aan de Nederlandse taal. 

Ga maar na: van het wereldwijde web of een woordweb tot aan hersenspinsels, ook deze column staat er vol mee. Paulien Cornelisse had er een compleet boek over kunnen schrijven. Ze liet ons ‘de verwarde cavia’ na. En nog heel veel meer moois. 50 jaar was ze pas. Soms lijkt alles in het leven te kloppen, soms is het leven ronduit oneerlijk.