Ode aan Achterhoekse bevlogenheid

ACHTERHOEK - Het wereldnieuws stemt treurig. Er is geen andere conclusie mogelijk, welke politieke stroming je ook aanhangt.

Door Sander Grootendorst

Daarmee is eigenlijk al meteen gezegd dat die stromingen de lading niet goed dekken. Al helemaal niet de termen ‘links’ en ‘rechts’. Ben je treurig gestemd omdat je merkt dat het slecht gaat met de natuur, dan word je geacht ‘links’ te zijn. Maak je je zorgen over de levensvatbaarheid van de landbouw, zit je in de rechtse hoek. Spreek je evenwel boeren en natuurliefhebbers in de praktijk, blijkt de tegenstelling lang niet zo groot. De maatschappij is veel te ingewikkeld om in twee kampen te worden verdeeld: dan kom je nooit tot oplossingen.

Veel mensen zitten sowieso niet in een of ander kamp, en laten zich daar door Haagse politici ook niet naartoe lokken, ze zijn gewoon zichzelf. Als medewerker van de bladen van Achterhoek Nieuws heb ik de eer bijna dagelijks inwoners van deze streek te mogen ontmoeten die bevlogen zijn in wat ze doen. De edities van deze krant puilen uit van de berichten over van alles dat er wordt georganiseerd. Je staat er zelden bij stil dat dat niet vanzelfsprekend is. Niemand is verplicht dorps- en wijkfeesten op touw te zetten, exposities, filmfestivals, stiltewandelingen, activiteiten-voor-kinderen-die-niet-op-vakantie-kunnen enzovoort. Niemand is verplicht lid te worden van de harmonie in Vorden of de fanfare in Halle om ons op muziek te trakteren. Gelukkig doen ze dat wel, zelfs gezamenlijk, – laatst op een druk bezocht openluchtconcert voor jong en oud. Onder leiding van een bevlogen dirigent.

Vrijwilligers
Niet toevallig kwam dat woord – ‘bevlogen’ – bij me op toen ik verslag deed van de jubileumbijeenkomst van Vogelwerkgroep Zutphen en omstreken. Een man die nestkasten maakt nam alle tijd om een jonge bezoeker te helpen met het timmeren daarvan. Zodat er straks weer ergens een paartje uilen kan gaan broeden. Wat een bevlogenheid! Het geldt voor alle werkgroepleden, stuk voor stuk vrijwilligers: ze hoeven dit niet te doen, maar ze doen het toch. Uit liefde voor vogels en mensen.

Het sombere wereldnieuws in je hoofd verhuist dan even naar de achtergrond. Dat is al heel wat waard, en er is zelfs méér dan dat. Het besef drong tot me door dat dit de weg is, misschien wel de enige, die een einde kan maken aan naargeestigheid en zwart-wit-denken. Wie uit bevlogenheid, uit enthousiasme nestkasten bouwt, muziek maakt, een boek schrijft over oorlogskinderen, de IJssel in verfstreken vangt (en de Berkel), een website bijhoudt over een 17e-eeuwse dichter, een nieuw museum helpt optuigen, honden uitlaat voor buurtbewoners, een markt begint voor tweedehands kleding, een toneelstuk bedenkt en uitvoert…

Het doet er niet toe of je er geld mee verdient of niet, bevlogenheid staat voorop. In elke beroepsgroep kom je bevlogenheid tegen, van loodgieter tot dierenarts. Ik zie de gezichten erbij van de personen om wie het gaat. Ik voel hun aanstekelijke gedrevenheid die telkens ook op mij oversloeg toen ik hen interviewde. Vele namen zou ik kunnen noemen, maar daarmee zou ik de niet-genoemden tekort doen. Zo lang is de lijst.

Vrede
Te midden van al dat enthousiasme heb ik hierboven verzuimd een zin af te maken. Dit wilde ik zeggen: Wie uit bevlogenheid zijn of haar ding doet, maakt de wereld per definitie een beetje mooier, een beetje beter. Bevlogenheid zit in hetzelfde spectrum als maatschappelijke betrokkenheid, in alle soorten en maten. In het groot werkt dat veelal niet, daarvoor zit het cynisme te zeer ingebakken in wereldleiders en al hun egocentrisch gemanipuleer. De meest extreme vorm van cynisme: oorlog. Het tegenovergestelde van cynisme: bevlogenheid. Wat je doet vanuit je hart draagt uiteindelijk altijd bij aan vrede.

De weg is nog lang, maar geplaveid met hoop: zojuist was ik bij (bevlogen) bestuursleden van de Voedselbank. Een plaatselijke ondernemer heeft een flink bedrag geschonken. Een prachtige, spontane gift.

Bevlogenheid is een gift, een gave. Waarover veel meer mensen beschikken dan je zou verwachten. Mensen die belangrijke dingen doen waarvan je soms überhaupt niet wist dat ze gebeurden. Gewoonlijk zijn ze er zelf heel bescheiden over. Zo belandden wij bij een poppendokter, die gehavende knuffels herstelt. Omdat ze dat leuk vindt; omdat ze daar goed in is. Uit liefde voor poppen en mensen.

Bij iedereen die het gerepareerde kleinood komt ophalen, tovert ze een glimlach op het gezicht. Die lach is goud waard. Maar de poppendokter vraagt er niets voor. Uiteraard gaven wij haar wél iets terug (een plant gekocht bij een bevlogen fuchsiakweker). En ik schreef een gedicht voor haar, het Gedicht des Achterhoeks van deze week. Speciaal voor de poppendokter en haar liefdevolle ambacht. En daarmee ook voor alle mensen die zich in deze wereldwijd zo barre tijden op hun eigen bescheiden én bevlogen wijze direct of indirect inzetten voor een betere wereld. Te beginnen in de Achterhoek.